Sarenka W Kuchni

Pasta z bobu

2011-07-08T15:50:00.002+02:00

-wpadasz na herbatę?
-lepiej zaproś mnie na obiad.

I jeszcze ma być nie azjatycki! No to cóż począć? Włoska wyprawa Jamiego w dłoń i gotujemy. Niespecjalnie ciekawa zupa z pieczonych pomidorków koktajlowych i crostini z absolutnie cudną pastą z bobu. Jamie używa do pasty parmezanu, a mi wpadł w oko gruyere i pomyślałam, że mogą się ciekawie komponować. Poza tym trochę zmieniłam proporcje. Jak nie spróbujecie to jesteście gapy!

400g bobu
100g groszku
pół szklanki startego sera gruyere lub na jaki macie ochotę
garść listków mięty
łyżka soku z cytryny
oliwa z oliwek
sól i świeżo mielony pieprz

kilka kromek białego pieczywa
ząbek czosnku
oliwa z oliwek

Opłukany bób i groszek wrzućic do gotującej się, lekko posłodzonej i posolonej wody. Gotować ok 5 minut. Bób na pewno nie będzie całkiem miękki, ale właśnie o to chodzi.
Do blendera wrzucić mięte, podgotowany, obrany bób i większość groszku, zmiksować na dość gładką masę, dodać ser, resztę groszku i tyle oliwy by uzyskać odpowiednią konsystencję. Doprawić do smaku sokiem z cytryny, solą i pieprzem. Schować do lodówki na przynajmniej pół godziny.

Pieczywo opiec w piekarniku i potrzeć przekrojonym na pół ząbkiem czosnku. Lekko skropić oliwą i posmarować cudną pastą, której kolor az kłuje w oczy. Smacznego:)

Zupa z tego co było w domu

2011-07-04T15:12:00.000+02:00

Bo zimno i pada, bo nie chce się wychodzić do sklepu, bo te pomidory przecież zaraz się zepsują.
Kilka dni temu przygotowywałam kopytka z kurkami i sosem pomidorowym z tego przepisu. Zupę zrobiłam na bazie pozostałego sosu, ale podam wam przepis od początku do końca.

Krem pomidorowo bazyliowy

4 dojrzałe pomidory malinowe obrane ze skóry i pokrojone
szklanka listków bazylii
2-3 łyżki serka philadelphia (z mascarpone pewnie byłoby jeszcze lepsze)
2 cebule
4 ząbki czosnku
sól, pieprz
łyżka octu balsamicznego
łyżka oliwy

W garnku z grubym dnem rozgrzać łyżkę oliwy. Wrzucić pokrojoną cebulę i lekko posolić, podsmażać chwilę na wolnym ogniu po czym dodać czosnek. Kiedy cebula i czosnek będą zeszklone dodać pomidory, ocet i gotować pod przykryciem, na wolnym ogniu ok 15 min.
Do gotowych pomidorów dodać całą bazylie, gotować jeszcze chwilkę żeby zmiękła po czym zdjąć z ognia i zmiksować całość na gładką masę. Jeśli jest zbyt gęsta można dodać trochę wody, ale z dojrzałych pomidorów powinno być tyle soku, że raczej nie będzie do konieczne. Teraz dodać serek, zmiksować jeszcze raz i doprawić solą i pieprzem do smaku.

Prosty letni makaron i kilka słów o młodości

2011-05-24T17:02:00.009+02:00

I tak minął prawie rok.
Przez ten czas wiele razy robiłam zdjęcia potraw, zaczynałam pisać posta i za każdym razem z jakiegoś powodu rezygnowałam. Odwiedzałam wasze blogi regularnie, korzystałam z waszych przepisów, kombinowałam sama, ale cały czas jakoś nie miałam ochoty prowadzić tego bloga. Może poczułam nagle, że sama z własnej woli zrezygnowałam z młodości, że czas na wymienianie się przepisami jeszcze przyjdzie, a czas na zasłuchiwanie się w muzyce, spacery, imprezy do południa już nigdy nie wróci. Przypomniał mi o tym przyjaciel wczesną jesienią zeszłego roku i nagle przestało mnie interesować pieczenie bułek, wolałam wrócić do bycia nastolatką, poudawać jeszcze przez chwile, że nie jestem dorosła. Zmieniłam szpilki na trampki, zaczełam znów rysować, nie wracałam do domu całymi tygodniami, wychodziłam z domu w środku nocy i poczułam wiatr, szum krwi w uszach, zapach i smak namiastki wolności, miłości, zieloności.
Dobra, dość przynudzania.
Dzisiejszy przepis to banał. Właściwie tylko pretekst żeby coś napisać bo żal mi całkiem zostawić coś nad czym pracowałam dość długo. Banał, ale cudny. Spróbujcie koniecznie.

250g ulubionego makaronu
4 ząbki czosnku
2 pomirody
200g sera feta
duża garść listków mięty
2 łyżki oliwy z oliwek
szczypta soli

Makaron ugotować al dente. W czasie gdy będzie się gotował drobno posiekać czosnek, wrzucić na rozgrzaną oliwę, opruszyć solą i smażyć chwilkę. Kiedy czosnek będzie lekko podsmażony wyłączyć ogień i dodać pomidory posiekane w drobną kostkę, makaron, fetę pokruszoną lub pokrojoną i poszarpane listki mięty. Przykryć pokrywką i dokładnie wymieszać. Tyle filozofii, a jest na prawdę pyszne!

A tak obecnie prezentuje się pan Mamut, który z niesfornego kretyna wyrósł na bardzo grzecznego i fajnego kumpla:)

Faszerowana papryka

2010-07-22T14:37:00.003+02:00

Parę dni temu Ania zamieściła na blogu link do starego przepisu na ananasa w miętowym cukrze. W tym samym poście był przepis na faszerowaną paprykę, za którą szczerze mówiąc nie przepadam. Tego samego dnia Łukasz zapytał mnie czy zrobię kiedyś faszerowaną paprykę. Nie miałam wyboru skoro wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że muszę nafaszerować paprykę:)
Przepis Ani jest z indykiem i tak na prawdę nawet się w niego nie wczytywałam. Potraktowałam go jako luźną inspirację i tak też potraktujcie mój przepis, bo tak naprawdę trzeba po prostu wrzucić do farszu to co zalega w lodówce:)

4 duże czerwone papryki
1 woreczek ryżu
6 dużych pieczarek
1 średnia cukinia
3/4 szklanki groszku
pół szklanki czarnych oliwek
1 kulka mozarelli
1 cebula
3 ząbki czosnku
2 łyżki natki pietruszki
zioła prowansalskie
sól i pieprz
łyżka oliwy

W garnku nastawić wodę i włożyć ryż. Kiedy będzie się gotował posiekać drobno cebulę, czosnek, pieczarki, oliwki ( w plasterki) i pietruszkę.
Na patelni rozgrzać oliwę, zeszklić cebulę i czosnek, dodać cukinie i mieszając smażyć kilka minut. Dodać pieczarki i podsmażać następne parę minut aż woda wyparuje. Kiedy jarzyny będą gotowe dodać groszek (może być mrożony lub konserwowy), oliwki i ryż. Doprawić ziołami, solą i pieprzem oraz zieloną pietruszką. Wszystko dokładnie wymieszać.
Mozarellę pokroić na plasterki. Cztery plasterki odłożyć, resztę pokroić w kostkę i wymieszać z resztą farszu.
Piekarnik nagrzać do 180 stopni.
Paprykom można odkroić kapelusik, ale wygodniej jest paprykę położyć i odkroić bok. Wtedy nie rozwala się tak bardzo przy jedzeniu. Tak więc należy odkroić wybraną część, wydrążyć z pestek i "ścięgien" i nałożyć farsz. Przykryć farsz plasterkiem mozarelli i odkrojonym plastrem papryki. Ułożyć na kratce do pieczenia i piec ok 30 min.
Smacznego:)

A na dokładkę jeszcze Mamut w trawie:)

Lasagne, jarzyny i jeszcze raz jarzyny

2010-06-22T21:08:00.000+02:00

Dzisiaj rano zobaczyłam w sklepie bób. Pierwszy raz w tym roku, jasno zielony, drobniutki uśmiechał się do mnie z woreczka. Od razu pomyślałam o lasagne z bobem które ostatnio znalazłam u Agnieszki z Kuchni nad Atlantykiem. W oryginalnej wersji poza bobem było tam mięso i sos z jajkami więc wymyśliłam swoją, znacznie zmodyfikowaną wersję.
Łukasz nie jest zbyt wylewny jeśli chodzi o chwalenie tego co gotuję. Dziś stwierdził, że to najlepsze lasagne jakie kiedykolwiek zrobiłam. Mimo, że nałożyłam dość spore porcje prawie natychmiast zażądał dokładki:)

kilka płatów lasagne (ja zużyłam ok 12)
300g bobu ugotowanego i wyłuskanego (dobrze radzę ugotować 400g. Nie da się nie podjadać przy obieraniu)
2 czerwone cebule
4 ząbki czosnku
3 młode marchewki
2 cukinie
2 czerwone papryki
1 mały por
1 seler naciowy
1 puszka pomidorów
łyżka koncentratu pomidorowego
pęczek szczypiorku
bazylia, oregano
sól i pieprz
łyżka oliwy

łyżka masła
łyżka mąki
mleko
sól i pieprz
trochę gałki muszkatałowej
parmezan

Cebulę drobno posiekać i podsmażyć na oliwie w głębokiej patelni. Po chwili dodać pokrojony w plasterki czosnek, posolić i szklić na wolnym ogniu. Kiedy cebula i czosnek będą gotowe dodać pokrojone w drobną kostkę papryki, pora i seler. Jedną marchewkę pokroić w cienkie plasterki i jedną cukinie zetrzeć na tarce. Dodać do reszty jarzyn i dusić aż lekko zmiękną (ok 10 min)
1/3 gotowych jarzyn przełożyć do miski, dodać pomidory, sok z pomidorów, koncentrat i przyprawy. Zmiksować nie bardzo dokładnie.
Do pozostałych na patelni jarzyn dodać drugą cukinie pokrojoną w cieniutkie plastry (najlepiej obieraczką do jarzyn) oraz bób. Dusić 2-3 minuty żeby cukinia troszkę zmiękła. Dodać szczypiorek i doprawić.
W garnuszku rozpuścić masło, dodać mąkę i wymieszać. Poczekać aż zasmażka zrobi się lekko złota. Zdjąć z ognia i cały czas mieszając powoli dolewać mleko aż do uzyskania odpowiedniej konsystencji. Dosypać garść parmezanu i postawić jeszcze na chwilę na ogniu.
Na dno naczynia żaroodpornego wylać trochę sosu, tak by przykrył całą powierzchnie. Układać kolejno płaty makaronu, sos jarzynowo pomidorowy, podsmażone jarzyny i beszamel, aż do wyczerpania składników. Ostatnia warstwa to makaron, sos jarzynowy i parmezan
Przed posypaniem parmezanem na sosie położyć dwie młode marchewki umyte i przekrojone na pół. Ten pomysł zaczęrpnęłam od Eli z My Best Food:)
Piec 30 minut w temperaturze 180 stopni (ja piekłam na termoobiegu)

Bardzo polecam

Tortellini

2010-06-14T13:04:00.000+02:00

Nie dodaję żadnych przepisów bo chyba dziwnie bym się czuła podając "przepis" na gryzienie marchewki czy fenkuła, a właśnie tym ostatnio się żywię. Grilluje warzywa, piekę, albo zjadam surowe i nigdy nie czułam się tak dobrze i zdrowo. Lato nie sprzyja jedzeniu.
Kilka dni temu porwałam się na tortellini. Trochę dlatego, że Justyna rzuciła mi wyzwanie, trochę dlatego, że spodobał mi się farsz do ravioli w trattorii Soprano. Wyszło pyszne, ale i tak nie był to najlepszy pomysł. Ledwo wcisnęłam w siebie te kilka pierożków. Odzwyczaiłam się od mączno serowego jedzenia. Jarzynki polane mocno cytrynowym vinegrettem wygrywają na całej linii:)
Przepis na ciasto zaczerpnęłam z white plate.

Ciasto
300g mąki
3 jajka
3 łyżki oliwy
gorąca woda

Farsz
ok 15 zielonych szparagów
250g ricotty
pół szklanki startego parmezanu
sól i świeżo mielony pieprz

Sos
śmietanka do sosów
parmezan
troszkę masła
sól i pieprz

Z mąki, jajek i oliwy zagnieść ciasto dolewając wody, aż ciasto będzie elastyczne i nie zbyt twarde. Owinąć w folię spożywczą i schować do lodówki na godzinę.
Szparagi umyć, odciąć główki i zdrewniałe końcówki. Główki zachować a nóżki pokroić w małe plasterki. Blanszować około minuty. Plasterki muszą pozostać jędrne.
Do miski wrzucić ricottę, parmezan i zblanszowane nóżki, delikatnie wymieszać, doprawić solą i pieprzem. Ja pieprzu dodałam dość dużo, dobrze komponuję się ze szparagami.
Ciasto rozwałkować na bardzo cienkie paski i kroić na kwadraty o boku ok 5cm. Na środku każdego kwadratu ułożyć łyżeczkę farszu, złożyć ciasto po przekątnej a później połączyć rogi tak by powstało "uszko". Należy uważać żeby na wewnętrznej stronie ciasta nie znalazła się mąka bo będzie utrudniała sklejanie. Gotowe tortellini układać pod ściereczką.
W dużym garnku zagotować wodę, lekko posolić. Do gotującej się wody wrzucać tortellini, delikatnie zmieszać drewnianą łyżką żeby nie przykleiły się do dna. Od ponownego zagotowania wody pierożki powinny się gotować ok 3-4 minut.
W trakcie kiedy pierożki będą się gotowały zblanszować przekrojona wzdłuż główki szparagów i przygotować sos.
Do sosu można dodać pokrojonego w cieniutkie plasterki fenkuła.
Podawać polane sosem i udekorowane szparagami i pokruszonym parmezanem

Po prostu

2010-05-30T13:18:00.000+02:00

Ostatnio mam ochotę na owoce. Owoce i jarzyny, świeżutkie. Na sałatki wszelkiego rodzaju, na chrupanie selera naciowego i kalarepki, na pójście nad rzekę z kocem i pudełkiem świeżych jarzyn. Mam absolutny przesyt makaronów, ryżu, ziemniaków i tym podobnych rzeczy.
Dziś absolutny banał. Taki banał, że aż wstyd. Ale co z tego? Skoro pełen świeżych truskawek i moreli? Idealny na śniadanie, świeży! Na co komu koszenila i inne barwniki, wszystkie możliwe E i nie wiadomo jakie świństwa jeszcze, skoro można do naturalnego jogurtu wrzucić wielką garść owoców?

Duży jogurt naturalny
6 moreli pokrojonych w kostkę
8 truskawek pokrojonych w kostkę
kilka listków mięty
opcjonalnie cukier (ale po co?)

Wymieszać, rozlać do dwóch dużych szklanek i jeść przy otwartym oknie, a chwilę później wybrać się z Mamutem na wycieczkę.

Pamiętacie smutnego Cekinka z poprzedniego postu? Tak się teraz prezentuje:)

białe szparagi

2010-05-02T16:21:00.002+02:00

Jest najpiękniej! Bzy już kwitną, kwiaty jabłoni pachną jak najpiękniejsze perfumy, brzozy i kasztany są bardziej zielone niż jeszcze kilka tygodni temu były w mojej wyobraźni. Wiem, że zachwycam się tak samo przy okazji każdej pory roku, ale przez całe moje życie nie mogę wyjść z podziwu dla cyklu natury. Dla pór roku, które przemijają i zawsze wracają. Czy to nie jest najpiękniejsze? Czy to nie daje nadziei?
Ostatnio zaangażowałam się w pomoc zwierzakom czyli to co daje mi najwięcej radości na świecie. W związku z tym wybrałam się do Poznania i całą drogę gapiłam się w okno pociągu. Obserwowałam sarny wylegujące się całym stadem w słońcu, lasy, polany, małe wioski w oddali. Miałam ochotę wrzeszczeć na innych ludzi w pociągu, żeby się zamknęli, przestali gadać o niczym i żeby patrzyli jak pięknie jest dookoła. Czasami ktoś zawiesił pusty wzrok na oknie, patrzył przez chwile, ale nic nie widział. Gdyby widział musiałby się uśmiechać. Przyznam wam się do czegoś. Nie lubię ludzi. Nie lubię ich bo nie chłoną tego co ich otacza, nie mrużą oczu po to by zapamiętać ten jeden promyk słońca odbijający się od jeziora lub krzak bzu rosnący zaraz przy torach, mijany w usypiającym rytmie stukotu kół o tory. Jak byłam mała Dziadziuś uderzał palcami o stół naśladując ten odgłos. Uwielbiam go. Teraz słychać to już tylko w okolicach maleńkich stacji gdzie tory są stare i nikt nie wysiada z pociągu.
Z wycieczki przywiozłam dla mamy małego przyjaciela ze schroniska. Przyjaciel ma na imię Cekin. Jest smutny, śliczny i maleńki jak okruszek. Niedługo przestanie być smutny, jak uwierzy, że już nigdy nie wróci do schroniska.

Znów jest sezon na szparagi. Cieszę się, że trwa tak krótko. Dzięki temu szparagi smakują jeszcze lepiej. Dziś zupa. Jest szaro, chłodno i deszczowo. W takie dni trzeba jeść zupy. Przepis pochodzi z white plate, dodałam do niego tylko troszkę niebieskiego sera dla zaostrzenia smaku.

1 pęczek szparagów
1 cebula
20 g masła
łyżka mąki
0,5 l bulionu jarzynowego
250 ml śmietanki do zup
niewielki kawałek niebieskiego sera pleśniowego
sól
biały pieprz
oliwa truflowa do podania

Szparagi obrać, odkroić główki, a nóżki pokroić na małe kawałki. Cebulę drobno posiekać. W garnku rozpuścić masło, wrzucić cebulę i dusić kilka minut aż zmięknie. Dodać pokrojone szparagi (poza główkami) dusić ok 5 minut. Zasypać cebulę i szparagi mąką, cały czas mieszając podsmażać ok 2 minut. Dolać bulion i gotować na małym ogniu aż szparagi zmiękną (ok 15-20 min)
Kiedy szparagi będą już miękkie zmiksować wszystko na gładką masę, dolać śmietankę, ser, sól i pieprz.
W małym garnuszku zagotować trochę wody i wrzucić główki szparagów na ok 2 minuty. Przełożyć główki na talerz, zalać zupą i pokropić oliwą truflową.

Jeśli szparagi są łykowate i w zupie zostaną "kłaczki" można przecedzić ją przez sitko.
Zupa jest przepyszna, delikatna i aromatyczna. Następnym razem może podleje ją odrobiną białego wina. Polecam:)

I jeszcze deser:
Nasz towarzysz Mamut

A tu nasz nowy członek rodziny Cekin

pasztet i życzenia

2010-04-02T18:29:00.001+02:00

Na początek chciałam wszystkim życzyć spokojnych wesołych i co najważniejsze rodzinnych świąt. Ja w tym roku niestety nie spędzam świąt rodzinnie, ale to przecież nie powód, żeby nie pobawić się trochę w kuchni. A nawet są pewne zalety. Przygotowałam same pyszne wegetariańskie dania i nikt nie będzie, tak dla wiecznie śmiesznego żartu (już od 10 lat) proponował mi wędlin. Chociaż i to ma swój urok przy stole u Dziadków:)
Dzisiaj od rana krzątałam się po kuchni. I co z tego wyszło? zakwas na żurek, świąteczna sałatka jarzynowa, jogurtowy sos ze szczypiorkiem, sos tatarski, chrzan i pyszny pasztet odgapiony od Ani z truskawek, a przede mną jeszcze pascha.
Pasztet jest cudowny, przepyszny i idealnie nadaje się do pieczywa lub po prostu na talerzyk do sosu i sałatki:)
Poza kilkoma dodatkami jedyną moją zmianą było upieczenie go w kąpieli wodnej (co przy okazji innego pasztetu zasugerowała Bea) dzięki czemu nie jest ani trochę suchy. Bardzo polecam i dziękuję Ani za zamieszczenie tego przepisu.

1 duża cebula
5 ząbków czosnku
1 puszka czerwonej fasoli
2 puszki cieciorki (nie brzmi ładniej niż ciecierzyca?)
1 pietruszka, pokrojona w plasterki
2 marchewki, pokrojone w plasterki
kawałek selera, pokrojony w plasterki
1 cukinia, pokrojona w plasterki
2 jajka
2 łyżeczki słodkiej papryki
1 łyżeczka ostrej papryki
1 łyżeczka suszonego tymianku
2 łyżeczki kminu indyjskiego (niestety nie dostałam czarnuszki)
1 łyżka oliwy
sól i pieprz

Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić seler, pietruszkę i marchewkę, dolać troszkę wody i dusić az warzywa zmiękną, Dodać cukinię i po chwili posiekaną cebulę i czosnek. Podsmażać parę minut.
Do miski wrzucić cieciorkę, fasolę, jarzyny z patelni i wszystkie przyprawy. Zmiksować nie bardzo dokładnie i dodać rozbełtane jajka.
Przełożyć masę do delikatnie natłuszczonej foremki. Foremkę z pasztetem umieścić w większej formie z ciepłą wodą nalaną do połowy wysokości. Piec w 180 stopniach ok godziny i 10 minut.
Pyszne!

Gazpacho

2010-03-29T16:50:00.000+02:00

Nie lubię połączenia ogórka i pomidora. Kojarzy mi się z kanapkami, ktore mama robiła mi do szkoły, wyjmowanymi z plecaka w czasie przerwy, mokrymi, na ciemnym ziarnistym pieczywie. Ależ zazdrościłam koleżankom ich kanapek ze zwykłego pszennego chleba z grubą warstwą masła i ukrojonym byle jak plastrem sera, bez grama jarzyn. Dzieci są dziwne:D
Tak czy owak pozostał niesmak i nigdy nie łącze ogórka z pomidorem. Wyjątkiem jest gazpacho.
Co jest w tej zupie takiego, ze kilka jarzyn zalanych sokiem pomidorowym smakuje wakacjami?

3 pomidory
3/4 średniego ogórka
1/2 czerwonej papryki
1/2 zielonej papryki
1 czerwona cebula
1 ząbek czosnku
3,5 szklanki soku pomidorowego
1/4 szklanki oliwy z oliwek
1/4 szklanki octu winnego
1/2 łyżeczki cukru
sól morska
świeżo mielony pieprz

Wszystkie jarzyny posiekać w bardzo drobną kostkę, wrzucić do wazy, dodać czosnek przeciśnięty przez praskę. Zalać sokiem, oliwą i octem, doprawić i wymieszać.
Odstawić do lodówki na minimum pół godziny.
Podawać z grzankami czosnkowymi.

Cukiniowa zupa Aliny

2010-03-28T13:40:00.001+02:00

Widzieliście już pączki na drzewach? Wyskoczyły tak nagle i wyglądają tak cudownie! Nie ma na świecie nic bardziej żywego niż ta jaskrawa, soczysta zieleń, która właśnie pojawiła się na drzewach i krzakach.
Nie mogę uwierzyć, że po tej nie mającej końca zimie będą teraz forsycje, bzy, jaśminy! Chyba gdzieś w środku uwierzyłam, że już nigdy ich nie będzie.

W związku z zielenią u mnie zielona zupa, najzieleńsza. Niestety zdjęcie nie oddaje jej intensywnego koloru.
Pierwszy raz jadłam tę zupę u mojej przyjaciółki Aliny. Przygotowała ją kiedy siedziałam przy stole i zajęło jej to jakieś 20 minut.
Kiedy już dostałam swoją miseczkę, nie mogłam uwierzyć, że tak szybko da się przygotować coś tak pysznego.
W domu robiłam ją już setki razy. Z jednej strony jest lekka i wiosenna, z drugiej strony jest w niej rozgrzewający imbir. Dobra na początki wiosny i jak to mówi babcia "zdradliwą pogodę"
Nie wiem czy ma wiele wspólnego z prototypem, robionym oczywiście na oko, ale wiem, że jest pyszna i najłatwiejsza na świecie.
To moja ulubiona zupa i nie spotkałam nikogo komu by nie smakowała. Polecam bardzo.

4 średnie cukinie
2 cebule
6 ząbków czosnku
kawałek imbiru ( ja daje mniej więcej 5x2 cm, ale to już zależy od waszych upodobań)
1,5 litra ciepłego bulionu jarzynowego
2 łyżki oliwy
szczypta cynamonu
sól
pieprz świeżo mielony

Wszystkie jarzyny posiekać, W dużym garnku rozgrzać oliwę i zeszklić na niej cebulę, czosnek i imbir. Kiedy będą gotowe dodać całą cukinie i cały czas mieszając smażyć kilka minut tak by cukinia lekko zmiękła, ale nie straciła koloru.
Zalać jarzyny bulionem i zagotować na średnim ogniu. Po zagotowaniu zdjąć zupę z ognia
Wszystko razem zmiksować (nie bardzo dokładnie, niewielkie chrupiące kawałki imbiru są świetne), doprawić i podgrzać, ale już nie gotować. Może być podawana gorąca, ale lekko przestudzona też jest pyszna.
Zupa jest oczywiście całkiem wegańska. Ja czasami dodaje do niej łyżkę jogurtu greckiego lub kozi serek ale bez nich jest równie pyszna.

Nie wiem czemu, ale Mamut wyobraził sobie, że idealnie mieści się na moim różowym fotelu...

pasta z wędzonego tofu

2010-03-23T15:26:00.000+01:00

Chyba jeszcze nigdy nie cieszyło mnie aż tak przyjście wiosny. Zawsze się zachwycam nowymi pączkami na drzewach, kwiatami, tymi wszystkimi oznakami życia. Ale w tym roku jest wyjątkowo. Półgodzinne spacery z Mamutem, zamieniły się w kilkugodzinne wycieczki na koniec świata.
Pory roku to najpiękniejsze zjawisko w naturze. Każda ma swój zapach, taki intensywny na początku, kiedy przychodzi. Swój wiatr, swoje dźwięki.
Chciałabym żeby wszyscy tak się cieszyli z tych zmian, nie tylko na wiosnę:)
Dziś prosta pasta do pieczywa. Kiedyś przypadkiem zamiast twardego wędzonego tofu kupiłam kremowe wędzone. Nie wiedziałam co z nim zrobić i wyszło coś takiego. To jedna z moich ulubionych past do pieczywa. Nadaje się do bułek i tostów, ale ja najbardziej lubię ją z ziarnistym chlebem.

125g miękkiego wędzonego tofu
100g fety
1,5 łyżeczki musztardy sarepskiej
2 łyżki groszku konserwowego
świeżo mielony pieprz

Tofu, fetę, musztardę i pieprz rozgnieść w miseczce widelcem aż do uzyskania jednolitej masy. Dodać groszek i delikatnie wymieszać. Odstawić do lodówki na ok godzinę.

Smacznego:)

rok

2010-03-12T12:53:00.001+01:00

Dzisiaj mija rok od mojego pierwszego posta tutaj.
Dużo się w moim życiu przez ten rok zmieniło.
Zmienił się mój sposób patrzenia na przygotowanie jedzenia i na blogosferę.
Założyłam tego bloga za namową koleżanek, które chciały podglądać co gotuję. Teraz z tych koleżanek została jedna. I dobrze.
Kiedy go zakładałam myślałam, że blog kulinarny to tylko wrzucanie przepisów, chwalenie się udanym biszkoptem lub zastanawianie się nad tym jak przyrządzić bakłażana. No i oczywiście się myliłam. Z bloga kulinarnego chcąc nie chcąc zrobiłam bloga o sobie.
Po pierwsze chciałam wam podziękować, że czasem zaglądacie, że komentujecie, że nie spotykam się tutaj ze złośliwością dotyczącą np słabych zdjęć czy słabych przepisów. A przede wszystkim dziękuję za ciepłe słowa i otuchę w bardzo trudnym dla mnie okresie zeszłej jesieni. Szczerze mnie zaskoczyło, tutaj w blogosferze, że całkowicie obcy ludzie zaangażowali się w moje problemy, ale i sukcesy.
Dziękuję, że jesteście i mam nadzieję, że będziecie mimo, że chwilowo opuściła mnie wena do gotowania i krzątania się po kuchni.

mój comfort food

2010-02-27T17:55:00.001+01:00

Jest cicho, oglądam mój ulubiony serial, cichy i spokojny, zbliża się szarówka, która kojarzy mi się z Babcią.
Kiedy byłam mała siadałyśmy z Babcią na kanapie i czekałyśmy na szarówkę. Babcia opowiadała o tym jak jej Babcia siadała z nią na kanapie i czekały. Słońce powoli zachodzi, na ulicy zapalają się latarnie, jeździ coraz mniej samochodów. A ja idę do kuchni, kroję w piórka cebulę, której jeszcze niedawno nie lubiłam i siadam na kanapie. Cisza, cisza, cisza.

2 czerwone cebule pokrojone w piórka
łyżka oliwy
łyżka cukru
sól

łyżka oliwy
łyżka octu balsamicznego
pół łyżki soku malinowego

Oliwę rozgrzać na patelni na dość dużym ogniu, wrzucić cebulę i smażyć kilka chwil po czym wsypać cukier i smażyć kilka minut cały czas mieszając aż cebula zmięknie. Pod sam koniec posolić.
W miseczce wymieszać oliwę, ocet i sok, wrzucić gotową cebulę i zamieszać.

i już po wszystkim

2010-02-10T13:47:00.000+01:00

Ostatnie dwa tygodnie były wypełnione pracą po brzegi. Piłam kawę, przegryzałam ją upieczonym na szybko brownie i przeklinałam naturę, że dała dobie tylko 24 godziny. Marzyłam o śnie. Pokłute igłą palce są chyba jeszcze zbyt zmęczone, żeby zacząć się goić.
Opisy obróbki technologicznej, rysowanie projektów, wycinanie próbek tkanin, skanowanie, drukowanie, przepisywanie, nauka, nauka, nauka. W temacie architektury dekonstruktywistycznej i wpływu architektury na ubiór na przestrzeni dziejów nie zagnie mnie chyba już nikt. Praca, tempo, telefony, zimne noce z herbatą i książkami, brak czasu na pomalowanie paznokci.
A wczoraj wszystko się skończyło. Emocje opadły, w końcu się wyspałam, nawet czuję, że wredne przeziębienie, które dopadło mnie chyba tylko po to żeby zrobić mi na złość, powoli ustępuję. I? I wcale nie jestem zadowolona. Praca nie poszła na marne, wszystko wypadło dobrze, tylko łamiący się z bólu gardła głos sprawił, że komisja się litowała myśląc, że to z nerwów. A nerwów nie było. Nie było nawet podekscytowania. Było tylko zmęczenie i złość, że mi przerywają i nie pozwalają popisać się nabytą w ostatnich dniach wiedzą. Ale nie jestem zadowolona bo nagle nie mam co ze sobą robić. Szkoła, na która ostatnio narzekałam i psioczyłam nagle się skończyła i trochę pusto. Już nie będę biec na złamanie karku, żeby zdążyć na marketing? Złościć się, że zajęcia z reklamy mogłyby być super, a nie są? Nie będę już nigdy zarywać nocy, żeby uszyć torebkę, namalować na ostatnią chwilę dwadzieścia obrazów czy zrobić projekty na zajęcia, które w ogóle mnie nie interesują? Nie będę rzucać obrażona ołówkiem w sztalugę bo rysunek mi nie wychodzi, ani potajemnie wymykać się z malarstwa po wpisaniu się na listę, żeby iść z Justyną na kawę. Chciałam żeby to się skończyło i chciałam spokoju. Teraz mam spokój, siedzę sama w domu na moim ulubionym różowym fotelu. Jest cisza, Mamut leży obok mnie. Wszystko cudownie prawda? a mi brakuje nerwów, brakuje mi tempa ostatnich dni, zmęczenia i złości na siebie samą, że jak zwykle robię wszystko na ostatnią chwilę. Wściekałam się i męczyłam, ale tak naprawdę sprawiało mi to wszystko przyjemność.
Znów będę miała czas, będę mogła rysować i uczyć się dla przyjemności, a nie z przymusu, będę mogła gotować i snuć się z kawą po domu. A ja nie chcę. Mam płacz na czubku nosa.
Szkoła skończona, pozostało mi tylko czekać na ocenę i podziękować kilku osobom. Siostrze za umożliwienie mi wyboru najlepszych tkanin i w ogóle ukończenia tej szkoły. Mojej cudownej krawcowej Iwonie, bez której rysunki nigdy nie przekształciłyby się w ubrania. Pani Basi, która przymknęła oko na to, że absolutnie nic nie wiem na temat technologii szycia i siedziała ze mną wieczorem u siebie w domu pomagając mi zrozumieć coś czego i tak nigdy nie zrozumiem. Pani Monice, która wsparła mnie nie tylko pomagając w sesji zdjęciowej, ale przede wszystkim dodała otuchy w trakcie obrony. Justynie za to, że cały czas była, że namówiła mnie do wymiany gąbki na filc, że słuchała moich narzekań, a nawet narzekała ze mną. Za to, że przez cała szkołę siedziała ze mną w ławce;) I Łukaszowi za pomoc, za składanie brył, za wożenie mnie tam i z powrotem, za cierpliwość, która była wystawiona na bardzo ciężką próbę. Jeszcze Alinie za cudną stylizację. Dziękuję przede wszystkim za to, że ze mną wytrzymaliście.
A oto część efektów

tofu satay

2010-01-30T22:22:00.004+01:00

Nie mogę już patrzeć na garnitury. Wyłogi, poły, obłożenia, mankiety. Wszystko to przyprawia mnie o mdłości.
Marzę o końcu zimy, którą kocham i o końcu szkoły, której nie kocham już od dawna.
Chcę mieć dużo czasu, chodzić na spacery, pić kawę dla przyjemności, a nie żeby otworzyć oczy.
No i chciałabym wreszcie mieć trochę czasu na gotowanie.
Nie mam ochoty jeść, ale od kilku dni chodził za mną przepis z daring kitchen na satay
Ja oczywiście do szaszłyków nie wykorzystałam mięsa, ale tofu, które sprawdziło się w tym przypadku bardzo dobrzę.
Wprowadziłam jeszcze kilka drobnych zmian poza tym.

2 kostki naturalnego twardego tofu
pół puszki ananasa
1 cebula pokrojona w dość duże piórka

marynata:
1/2 małej cebuli posiekanej
3 ząbki czosnku przeciśniętego przez praskę
kawałek imbiru starty na tarce (ok 3-4cm)
2 łyżki soku z cytryny
2-3 łyżki sosu sojowego
1 łyżeczka utłuczonego w moździerzu kminu indyjskiego
1 łyżeczka kolendry również utłuczonej
1 łyżeczka kurkumy
2 łyżeczki sosu chilli
2 łyżeczki oleju

sos:
200 ml mleczka kokosowego
4 łyżki masła orzechowego
sok z jednej cytryny
2 łyżki sosu sojowego
1 łyżeczka brązowego cukru
1/2 łyżeczki utłuczonego w moździerzu kminu i kolendry
2 papryczki chili drobno posiekana

Składniki marynaty dokładnie wymieszać w misce (można dosypać 2 łyżeczki cukru dzięki czemu tofu będzie bardziej chrupiące) i wrzucić tofu pokrojone w kostki (1,5x1,5 cm)
Wymieszać tak by całe tofu było pokryte marynatą i schować do lodówki na ok godzinę.
Składniki sosu wrzucić do garnka, wymieszać i gotować na malym ogniu aż zgęstnieje.
Piekarnik nagrzać do 220 stopni na opcji grill, zamarynowane tofu nabijać na patyczki na przemian z kawałkami ananasa i cebulą.
Szaszłyki ułożyć na rozgrzanej kratce, posmarować resztą marynaty i piec do zrumienienia (ok 15 minut z każdej strony)
Poza sosem podałam kilka rodzajów sałat polanych olejem

Ani ja ani Ł. nie lubimy masła orzechowego, ale sos w połączeniu z tą marynatą smakował naprawdę świetnie, więc polecam nawet nie fanom:)

romansu z bakłażanem ciąg dalszy

2010-01-18T20:13:00.000+01:00

Jadąc samochodem zastanawiałam się do jakiej restauracji pojechać dziś na obiad.
Tajska? Włoska?
Zaczęłam się zastanawiać co mam w domu. Bakłażan? Rukola? Ricotta? Passata pomidorowa? i poprosiłam Ł. żeby skręcił jednak do domu.
Przypomniałam sobie przepis, który widziałam wczoraj w książce Jaimiego. Właściwie zdjęcie bo przepisu nie czytałam.
Kilka minut później kiedy wysiadałam z samochodu byłam już tak głodna, że nie mogłam się doczekać aż wejde do kuchni.
Nie myliłam się. To co sobię wyobrażałam było doskonałe. Chyba lepsze niż myślałam.
To najlepszy makaron jaki w życiu jadłam.

2 średnie bakłażany
500g passaty pomidorowej (lub puszka pomidorów)
2 garście rukoli
6 ząbków czosnku
łyżka oliwy z oliwek
suszone oregano
kilka listków świeżej bazylii
sól morska i pieprz
dowolny makaron
kilka łyżeczek ricotty

Bakłażany pokroić w cienkie plastry, oprószyć delikatnie solą i pieprzem i piec na grillu w temp 250 stopni po ok 15 z obu stron.
Na patelni rozgrzać oliwę i wycisnąć do niej czosnek, posypać solą i smażyć chwilę aż czosnek zmięknie.
Zalać passatą i doprawić solą, pieprzem i oregano.
Ugotować makaron al dente.
Upieczone bakłażany dodać do sosu i zamieszać tak żeby dokładnie obtoczyły się w sosie. dodać poszarpaną bazylie.
Wrzucić odcedzony makaron, znów zamieszać i lekko podgrzać.
Po podgrzaniu dodać rukolę, zamieszać i odrazu przełożyć na talerz.
Na talerzu udekorować ricottą.
Podawać odrazu.

Coś czuje, że ten romans przekształci się w prawdziwą miłość, a nawet w stały związek.

Wieczorne zabawy z bakłażanem

2010-01-18T14:23:00.001+01:00

Nadal nie mam na nic czasu. Obrona już w lutym, a moja kolekcja jeszcze nie całkiem gotowa.
Ale to co jest już gotowe mnie uspokaja. Jest pięknie:)
Mimo braku czasu chciałam ugotować jakiś dobry obiad, a nie kolejny raz jeść barszczyk z torebki. Coś lekkiego bo ostatnio nie mam zbyt wielkiego apetytu. I padło na bakłażany.
Jak już kiedyś pisałam, z bakłażanami miewam problemy komunikacyjne.
Nigdy nie chcą być takie jakbym ja tego chciała.
Wczoraj wieczorem mimo wszystko postanowiłam zapiec bakłażany z sosem pomidorowym i parmezanem. Okazało się przy okazji, że najlepsze wychodzą pokrojone i ułożone na grillu. Bez smarowania oliwą, bez marynowania, bez smażenia. Po prostu zgrillowane. Były tak pyszne, że zanim udało mi się zrobić z nich zapiekankę, połowę zjadłam saute.
Zapiekanka jest na bazie przepisu J. Olivera, ale ponieważ było to nasze danie główne, dodałam do sosu pieczarki i oliwki, żeby było pełniejsze.

2 duże bakłażany
2 puszki pomidorów
2 czerwone cebule
kilka ząbków czosnku
3 garście świeżo tartego parmezanu
łyżka suszonego oregano
oliwa z oliwek
bułka tarta
opcjonalnie 10 pieczarek i zielone oliwki
sól morska i pieprz

Bakłażany pokroić w cienkie plastry i grillować w temperaturze 250 stopni z obu stron po ok 15 minut, upieczone partie odkładać na talerz.
W tym czasie na patelni rozgrzać oliwę i wrzucić posiekaną cebulę i czosnek, smażyć na średnim ogniu, aż cebule zmięknie, dodać pieczarki i zalać pomidorami z puszki (jeśli nie są krojone, podzielić je łopatką), przyprawić solą, pieprzem i oregano, dodać oliwki. Zmniejszyć ogień i gotować pod przykryciem ok 10 min.
Naczynie (ja użyłam formy 25x12cm) posmarować cienką warstwą sosu, posypać częścią parmezanu i ułożyć część bakłażanów. Na to znowu sos, parmezan i bakłażany, powtarzać do skończenia składników i zakończyć sosem i parmezanem.
Na wierzch można wysypać bułkę tartą wymieszaną z oregano i oliwą.
Piec ok 30 minut w temperaturze 190 stopni. Pod koniec można przełączyć na opcje grill, żeby bułka ładnie się zrumieniła.

Zapiekanke można traktować jako dodatek do dania głównego, ja podałam ją z rukolą posypaną płatkami parmezanu i polaną
oliwą.

Życzę wam...

2009-12-31T17:21:00.000+01:00

(elegancki Melon w sylwestra 2006)

I znowu życzenia.

Wszystkim życzę, żeby przyszły rok był lepszy niż ten jeszcze przez chwilę obecny.
Życzę ciszy i spokoju.
Życzę by wszyscy wasi bliscy mogli złożyć wam życzenia również za rok.
Życzę wszystkiego czego sobie życzycie.
Życzę szczęścia:)

krok po kroku, krok po kroczku...

2009-12-24T13:51:00.002+01:00

Chciałam wszystkim życzyć wesołych świąt w gronie rodziny, magii mimo braku śniegu, pięknej prawdziwej choinki i litości wobec karpia.

Wszystkiego dobrego:)

przyjaciele karpia

Makaron z rukolą i żurawiną

2009-12-19T21:59:00.001+01:00

Znowu wszyscy narzekają na pogodę, a ja znowu jestem z powodu pogody szczęśliwa.
Jest zimno, śnieg się brudzi, no może na wsi to tak, ale w mieście? przecież korki, przecież ojej ojej jak źle!
Kochajcie zimę bo dzięki naszym poczynaniom już jej niedługo nie będzie.
Przestaniecie narzekać jak nie będzie można ulepić bałwana, pobawić się z psem w śniegu czy oglądać płatków sniegu topniejących na płaszczu? Eh.
Czemu nie dostrzegacie jak doskonała jest natura?

Makaron wyszedł sam. Pyszny, dziwny, ciekawy. Sama nie wiem czemu, ale wydaje mi się zimowy w smaku.

250g makaronu (spaghetti/penne/fusilli/co kto lubi)
200ml śmietanki creme fine
50g niebieskiego sera pleśniowego
3 ząbki czosnku
200g boczniaków pokrojonych w cienkie paski
50g suszonej żurawiny
garść czarnych oliwek pokrojonych
rukola (ok 2 garści)
łyżka oliwy
sól, pieprz, ostra papryka

Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić posiekany czosnek i smażyć przez chwilę. Dodać boczniaki i mieszając od czasu do czasu, podsmażać aż zmiękną.
Zalać śmietanką, dodać pokruszony ser i podgrzewać aż sos zgęstnieje. Dodać oliwki i żurawinę, doprawić do smaku.
Do gotowego sosu wrzucić ugotowany makaron i dokładnie wymieszać.
Na końcu delikatnie wmieszać rukolę.
Podawać odrazu.

hamburger

2009-12-09T15:09:00.000+01:00

Zbyt zdrowy by nazywać go hamburgerem.
Zdecydowanie nie może zaliczać się do zacnej grupy fastfoodów.
Nie tylko dlatego, że nie robi się go szybko. Przede wszystkim dlatego, że jest o niebo lepszy od każdego fastfooda jakiego możecie sobie wyobrazić.

4 ciemne bułki z ziarnami
pesto z suszonych pomidorów i cukini (przepistutaj )
4 tofuburgery
20 liści szpinaku
pół cukini
pół zielonej papryki
8 małych boczniaków lub 4 duże
4 pomidorki koktajlowe
4 plasterki sera żółtego (opcjonalnie)
kiełki rzodkiewki
łyżka oliwy z oliwek
sól morska
pieprz świeżo mielony

Piekarnik nagrzać do 200 stopni na opcji grill. Cukinie pokroić w plastry, paprykę w cztery paski i razem z boczniakami wrzucić do pojemnika. Polać oliwą, dodać przyprawy i dokładnie wymieszać tak by wszystkie jarzyny były równomiernie pokryte.
Rozłożyć na kratce owiniętej folią i piec przez 5 min.
Bułki rozkroić na pół, spód i górę posmarować pesto (lub innym sosem) na spodzie ułożyć kilka listków świeżego szpinaku.
Po pięciu minutach do piekarnika włożyć tofuburgery i piec jeszcze 5-7 minut.
na szpinaku ułożyć burgery, plasterek sera, jarzyny, na to pokrojone w plasterki pomidorki koktajlowe, kiełki i przykryć górą bułki.
Lekko spłaszczyć dłonią i podawać odrazu.
Wystarczy nie dodawać sera i mamy pyszny wegański obiad.
Ostrzegam, że są bardzo sycące i bardzo pyszne

Smacznego:)

PS.1 Piszę ostatnio rzadko ponieważ obrona dyplomu zbliża się wielkimi krokami a ja jestem w kropce. Brak czasu chyba nigdy nie był dla mnie tak odczuwalny.
Na dodatek wczoraj odszedł nasz ukochany (choć strasznie niegrzeczny) królik Manolo. Jak znajde jego zdjęcie pokaże wam jaki był z niego przystojniak.
Narazie smutno i cicho. Nawet Mamut jakby smutniejszy.

PS.2 Chciałam bardzo serdecznie podziękować Arkowi za wyróżnienie mojego bloga. To zaskakujące i niezmiernie miłe, szczególnie, że przyznane przez kogoś kto prowadzi tak piękną stronę.
Niestety na chwilę obecną nie mam czasu zastanowić się nad dziesięcioma następnymi blogami do wyróznienia.
A nie jest to łatwe wśród tylu stron. Mam nadzieje, że kiedyś się za to zabiore. Narazie musicie mi wybaczyć

Czosnek

2009-11-25T16:01:00.000+01:00

Cheops, Horacy, Pitagoras, Hipokrates, Neron, Szekspir
Wychwalali czosnek i wierzyli w jego magiczną moc uzdrawiania.
Francuzi dodawali czosnek do wina a jeszcze całkiem niedawno w południowej Francji wieszano dzieciom na szyi ząbki czosnku by chronić je przed robakami.
Podobno ząbek czosnku zwalcza u kobiet bezpłodność, dodaje wojownikom siły i odwagi, a Odyseusz dzięki powąchaniu czosnku, do czego namówił go Hermes, uniknął zaczarowania w wieprza przez Kirke.
Moja niania, kochana pani Miecia, w zimie zawsze przed wyjściem rozgryzała surowy ząbek czosnku i jak twierdziła właśnie dzięki temu nigdy nie chorowała.
Ja też wierzę w czosnek. A przede wszystkim bardzo go lubię.
Zupa czosnkowa mojej mamy jest esencją czosnku. Lepiej nie wychodzić z domu po jej zjedzeniu.

1,5 dużej główki czosnku
750ml ciepłego bulionu jarzynowego
łyżka masła
łyżka mąki
łyżka utartego parmezanu
świeżo mielony czarny pieprz
szczypta soli morskiej

2 bułki (najlepiej ciabatta)
łyżka masła
ząbek czosnku
łyżeczka soku z cytryny
zioła prowansalskie
trochę tartego parmezanu

W garnku z grubym dnem rozpuścić masło i wrzucić pokrojony w cienkie plasterki czosnek. Posolić i smażyć kilka minut na wolnym ogniu, aż czosnek lekko się zeszkli.
Trzeba bardzo uważać by nie zaczął się rumienić bo będzie gorzki.
Czosnek popruszyć mąką, wymieszać i smażyć jeszcze chwilkę.
Zalać wszystko bulionem i gotować na wolnym ogniu ok 10 minut. Po tym czasie zmiksować zupę na gładką masę, doprawić pieprzem i parmezanem.
Bułki rozkroić wzdłuż na pół, masło wymieszać z przeciśniętym przez praske czosnkiem, ziołami i sokiem z cytryny.
Dół bułki posmarować przygotowanym masłem i posypać parmezanem. Przykryć górą i spłaszczyć dłonią.
Wstawić na 5-7 minut do piekarnika nagrzanego na 180 stopni.
Po upieczeniu ukroić kromki i podawać razem z gorącą zupą.

Kapuśniak. Po prostu.

2009-11-24T00:21:00.000+01:00

Choroba dopadła i mnie. Co prawda nie bardzo mocno i raczej już przechodzi, chociaż ja cały czas czuje ją na czubku nosa, w karku i w łokciach. Ogólnie uważam się za najbardziej chorą, obolałą i najbiedniejszą mimo, że właściwie nic mi się już nie dzieje.
Ł. też chory. A co jest najlepsze na chorobę? Gorąca zupa oczywiście.
Przepis na kapuśniak dostałam od babci bardzo dawno temu. Była to pierwsza zupa, którą robiłam.
Nie pamiętam już nawet czy robie go nadal według babcinej metody czy też całkiem inaczej. Wiem za to, że jest tak prosty, że aż wstyd zamieszczać tu przepis (może dlatego robie to pod osłoną nocy), wiem też, że gorący i bardzo kwaśny kapuśniak jest najlepszy na wszystko co złe. Również ten z Louis De Funes w roli głównej:)
Przepis dedykuję wszystkim chorującym

200g kapusty kiszonej (jak najbardziej kwaśnej)
1 marchewka
3 ząbki czosnku
włoszczyzna (można użyć gotowego bulionu)
1-1,5l wody
dużo majeranku
dużo kminku
dużo świeżo mielonego czarnego pieprzu
szczypta soli
liść laurowy
3 ziarenka ziela angielskiego

4 ziemniaki ugotowane
2 łyżki mleka
1 duża cebula
2 łyżki oliwy z oliwek

Włoszczyzne oczyścić i gotować na wolnym ogniu ok 45 min. Według uznania wyłowić lub zostawić w wodzie po ugotowaniu(ja nie przepadam za rozgotowanymi jarzynami)
Do bulionu wrzucić kapustę i pokrojony w plasterki czosnek i utartą na grubych oczkach marchewkę. Posolić i popieprzyć do smaku, wrzucić liść laurowy i ziele angielskie. Gotować 20 minut.
Po ugotowaniu dodać kminek i majeranek.
Ziemniaki utłuc z mlekiem na gładką masę.
Cebule drobno posiekać i zrumienić na oliwie. Ziemniaki polane cebulką podawać na osobnym talerzyku*

* tak podany kapuśniak lubię najbardziej, ale można też zostawić pokrojone ziemniaki w bulionie i gotować razem z kapustą, a podsmażoną cebulkę dodać do zupy pod koniec gotowania.

Smacznego:)

Tofu Gong Bao

2009-11-15T12:28:00.004+01:00

No może nie do końca gong bao, ale coś w ten deseń. Robiłam raczej na wyczucie bo za pierwszym razem wypróbowałam sos według przepisu i był okropny.
To mój pierwszy "chiński" wyczyn, zależało mi na tej specyficznej konsystencji i sama nie wiem jakim cudem, ale się udało.

2 kostki twardego tofu (jedno naturalne i jedno wędzone)
1 czerwona papryka
1 zielona papryka, obie pokrojone w cienkie paski
8 pieczarek w plasterkach
2 duże cebule pokrojone w cienkie piórka
2 duże garście orzeszków ziemnych (najlepiej niesolonych)
2 łyżki mąki kukurydzianej
3 łyżki ciemnego sosu sojowego
2 łyżki jasnego sosu sojowego (plus dwie do marynowania tofu)
2 łyżki octu ryżowego
2 łyżki oleju sezamowego
1 łyżka brązowego drobnego cukru
korzeń imbiru (wielkości kciuka)
3 ząbki czosnku
olej do smażenia

Tofu pokroić w plastry ok. 1 cm grubości. Naturalne tofu wrzucić do pojemnika, dodać utarty imbir i przeciśnięty przez praskę czosnek, zalać sosem sojowym, zamieszać i schować do lodówki na ok. 2 godziny.
Mąke nasypać do miseczki, powoli wlewać sos sojowy, cały czas mieszając aż powstanie gęsta, jednolita masa, dodać olej, ocet i cukier, dokładnie wymieszać i schować do lodówki.
Olej (ok 2 cm wysokości) rozgrzać na patelni i wrzucić naturalne i wędzone tofu, smażyć kilka minut i odsączyć na ręczniku papierowym.
Z patelni odlać olej (można odrobinę zostawić) wrzucić cebulę, kiedy zacznie się szklić dodać paprykę i pieczarki.
Dolać sos i wszystko dokładnie wymieszać. Wrzucić odsączone tofu i dusić wszystko kilka minut. Jarzyny muszą być lekko chrupiące, ale nie surowe.
Orzechy podprażyć na suchej patelni aż zaczną się rumienić i dodać do tofu.
Podawać z ryżem.

Skąd te scones?

2009-11-02T13:36:00.012+01:00

A z white plate.
Smakują wszystkim, są puszyste, idealne na śniadanie i co najważniejsze - ich wykonanie od początku do wyjęcia z pieca zajmuje nie więcej jak 20 minut.
Warto więc wstać pół godziny wcześniej i przygotować je razem z kawą.
Intrygowały mnie odkąd w "Szelmostwach niegrzecznej dziewczynki" przeczytałam, że niegrzeczna dziewczynka w Londynie zamawiała herbatę i scones. No i jak ich miałam nie zrobić skoro trafił się przepis?
W oryginale były rodzynki, ja wymieniłam je na suszoną żurawinę.

260g mąki tortowej (w zależności od jogurtu może być potrzebne nieco więcej)
70g zimnego masła pokrojone
1 jajko
150g jogurtu naturalnego (może być jogurt grecki)
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
40g drobnego cukru (używam golden caster Billingtona)
duża garść suszonej żurawiny
szczypta soli
jogurt do posmarowania

Piekarnik nagrzać do 220 stopni.
Mąke i proszek przesiać do miski, posiekać z masłem i dodać cukier, sól, jogurt, roztrzepane jajko i żurawinę. Wymieszać i wyrobić ciasto (ma być miękkie, ale nie zbyt lepkie)
Na omączonej stolnicy rozwałkować ciasto na grubość ok 2-3cm. Wycinać foremką lub szklanką kółka (u mnie miały średnicę ok 5 cm) i układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Posmarować jogurtem.
Piec ok 12 minut.

Doskonale smakują na ciepło z odrobiną masła i dżemu.

orzechowe curry z dynią

2009-11-02T08:14:00.028+01:00

Lubie święto zmarłych chyba najbardziej ze wszystkich świąt. Lubię chodzić na cmentarz na jesieni, lubię oglądać na rakowicach te same stare grobowce obrośnięte bluszczem i zasypane liśćmi. Nie lubię tylko tłumów.
Wczorajsze święto było pierwszym w moim życiu kiedy nie poszłam na grobowiec rodzinny i nie zapalałam świeczek za ludzi, ktorych nie znałam lub nie pamiętam.
Wczoraj pierwszy raz myślałam o śmierci, którą już znam.
Do tej pory miałam wielkie szczęście i nie umarł mi nikt na tyle bliski żebym odczuwała jego brak, więc śmierć była całkiem obcym zjawiskiem.
Myślałam, że z tym zjawiskiem łatwo się pogodzić. Niestety wcale nie.

Curry przygotowałam zainspirowana curry Przemka już mniej więcej tydzien temu. Niestety głowa odmawiała posłuszeństwa i nie pozwalała mi usiąść do komputera, dlatego przepis dopiero teraz. Można go jeszcze dołączyć do akcji dyniowej?

ok 400g dyni
1 duża cukinia
duża garść mrożonego groszku
duża garść mrożonej fasolki szparagowej zielonej
1 papryka
1 duża cebula pokrojona w paski
2 ząbki czosnku przeciśnięte przez praskę
niewielki kawałek imbiru starty
100g posiekanych nerkowców
mleczko kokosowe (ok 250-300ml)
żółta pasta curry
sól
olej

Dynie pokroić w niedużą kostkę, posmarować oliwą i posypać solą, włożyć na 10 minut do piekarnika nagrzanego do 220 stopni.
Na patelni rozgrzać olej, wrzucić czosnek, imbir, cebulę i orzechy i ok 2 łyżek pasty curry. Smażyć mieszając aż wszystko lekko się zrumieni, dodać podpieczoną dynię, cukinię pokrojoną w plastry, paprykę pokrojoną w kostkę i chwilę podsmażać, ale tak by jarzyny nie zmiękły. Dolać mleczko kokosowe, groszek i fasolkę, mieszać i dusić ok 10-15 min do rozmrożenia groszku i fasolki. Można podawać z ryżem, ale jak dla mnie było by to zbyt sycące.

A to nasz malamut zwany Mamutem. Znajda sprzed dwóch tygodni.
Jego obecność, a raczej jego głupota, pewnie typowa dla psa pociągowego powoduje jeszcze większą tęsknote za moją małą mądralą, która na każdy temat miała swoje zdanie, zdecydowanie inne niż jego pańcia.
Ale przyplątał się, potrzebował pomocy, nikt się po niego nie zgłosił więc jest i uczę się go kochać. Ma jedno oczko niebieskie a jedno żółte, ale oczywiście w przeciwieństwie do Melona nie umie pozować do zdjęć więc na żadnym tego nie widać.
Taki mały tępak:)

Zupa z pieczonej dyni z pastą oliwkową

2009-10-27T12:02:00.010+01:00

Wolę spacery jesienią niż latem.
Wolę płaszcze niż cienkie koszulki, wolę oficerki niż japonki, wolę szurać liśćmi niż chodzić po suchym betonie, wolę nosić rękawiczki niż zastanawiać się czy do Wisły można wskoczyć dla ochłody, wolę gorącą herbatę niż herbatę mrożoną, wolę niskie pomarańczowe słońce pażdziernika niż wysokie jasne lipcowe, wolę gęstą zupę niż sałatkę.
Bardzo kocham jesień.

ok 700g dyni
2 czerwone cebule
2 czerwone papryki
4 ząbki czosnku
oliwa z oliwek
łyżeczka miodu
kawałek imbiru startego
gałka muszkatałowa (świeża! nie w proszku)
szczypta pieprzu cayenne
szczypta cynamonu
świeżo mielony czarny pieprz
sól
ok 1l bulionu jarzynowego

100g czarnych oliwek

Dynie obrać i pokroić w niewielkie kawałki, cebule pokroić w piórka, czosnek w grube plasterki. Wszystko wrzucić do miski, dodać oliwę, miód i wszystkie przyprawy, dokładnie wymieszać. Papryki pokroić na ćwiartki.
Wszystkie jarzyny ułożyć na blasze (papryki skórką do góry) i wstawić do ok 25 min do piekarnika nagrzanego do 220 stopni.
Po wyjęciu z pieca papryki owinąć w folie aluminiową a dynie z czosnkiem i cebulą wrzucić do garnka. Odczekać pare minut i obrać papryke ze skóry, dodać do dyni.
Jarzyny miksować powoli dolewając gorący bulion, aż do uzyskania konsystencji jaka nam pasuje. Gotować na wolnym ogniu przez kilka minut.
Oliwki wrzucić do miseczki i zmiksować, ale nie na całkiem gładką masę.
Gotową zupę przelać na talerze, udekorować pastą z oliwek i kilkoma kroplami oliwy truflowej lub zwykłej

dyniowe risotto

2009-10-26T10:36:00.017+01:00

Dynię zazwyczaj piekę w piekarniku z dodatkiem oliwy i przypraw. Tak przygotowaną dodaje do makaronu, robie z niej farsz, zjadam po prostu lub miksuje i robie z niej zupę. Z tego co zauważyłam bardzo dużo osób właśnie tak robi więc zbyt oryginalna nie jestem. Ale co zrobić skoro właśnie w tej formie jest najlepsza?
Dziś nie będzie pieczona. Dziś dynia w risotto, na takiej samej zasadzie, jak robie prawie każde risotto z wyjątkiem klasycznego.

500g dyni
750ml bulionu jarzynowego
250ml białego wytrawnego wina
sól
pieprz
szczypta ostrej papryki

1 duża cebula
350g ryżu arborio
30g masła
kilka pręcików szafranu
świeży rozmaryn
50g pecorino (może być i parmezan, ale dynia ciekawie komponuje się z pecorino)

Dynie obrać i pokroić w sporą kostkę. Kilka kostek odłożyć. Resztę umieścić w garnku, zalać zimnym bulionem, doprawić i gotować, aż dynia zmięknie. Dolać wino, zagotować i zmiksować na gładko. Jeśli jest zbyt gęsta można dolać trochę wody.
Na patelni rozpuścić 20g masła, zeszklić drobno posiekaną cebulę i wrzucić opłukany ryż. Kiedy ziarenka będa przezroczyste zalać dwoma chochlami zupy.
Gotować na bardzo wolnym ogniu cały czas mieszając i dolewając chochlę za każdym razem gdy ryż wchłonie cały płyn. W trakcie dodać pokruszony szafran.
Kiedy ryż już zmięknie, ale jeszcze nie całkiem, wrzucić drobno pokrojone odłożone kawałki dyni. Podlać jeszcze raz, ewentualnie dwa razy, tak żeby dynia za pozostała chrupka.
Kiedy ryż będzie gotowy (na patelni nie będzie pozostawał płyn po odsunięciu ryżu), dodać resztę masła i większość pecorino,posiekany rozmaryn, zamieszać i podawać odrazu.
Najlepiej z winem wykorzystanym do zupy.

Smacznego:)

Przepis bierze udział w akcji dyniowej

Jesienne minestrone

2009-10-13T12:22:00.034+02:00

Jesienne chociaż jesień jakby się już z nami żegnała. Myślę już o nartach i ciepłych ubraniach. Ostatnio z okazji padającego śniegu wpadłam w świąteczny nastrój i upiekłam miodowe ciasto. Wszystko pachniało świętami, a ja wchodząc do salonu zdziwiłam się, że nie ma tam choinki. Ale do tego jeszcze trochę, prawda? Jeszcze pobędzie z nami złota jesień.
A co może być lepszego na jesienne popołudnie niż zupa pełna jarzyn?
Najlepiej jedzona w towarzystwie przyjaciół. Najwierniejszych:)

pół małej dyni
2 ziemniaki
1 cukinia
3 pomidory
1 papryka czerwona
1 papryka zielona
dwie garście mrożonego groszku
dwie garście mrożonej fasolki szparagowej
2 czerwone cebule
główka czosnku
oliwa z oliwek
2 łyżki mąki
sól, pieprz
oregano
ostra papryka
pesto do podania

Dynie, pomidory i ziemniaki obrać i pokroić w drobną kostkę, papryki pokroić w dość dużą kostkę, cukinię w plastry i na ćwiartki. Cebulę posiekać drobniutko, a czosnek w niezbyt cienkie plasterki.
Dynie i ziemniaki włożyć do dużego garnka i zalać wodą (ok 1,5 litra), gotować na wolnym ogniu.
Cebulę i czosnek wrzucić na rozgrzaną oliwę, zeszklić i dosypać mąkę, dokładnie wymieszać i smażyć pare minut.
Gdy woda z dynią i ziemniakami się zagotuje, odczekać ok 5-10 min i wrzucić do garnka cebulkę, pomidory i cukinię, po paru minutach dodać paprykę, groszek i fasolkę szparagową. Doprawić i gotować jeszcze ok 15 minut.
Na talerzu położyć łyżkę pesto i zalać gorącą zupą.

Byłam niedawno w Kazimierzu Dolnym. Tam jesień wygląda chyba najładniej. Te wszystkie kamieniczki i drewniane domy na wzgórzach pełnych drzew, grzane wino, kochane kundle i cudna restauracja. Ja tam i tak wole Lanckoronę, ale jeśli ktoś nie był to niech jedzie natychmiast.

restauracja Zielona tawerna

Sarenka na rynku

miasteczko

mój kazimierski kumpel

Sarenka i Ł. na statku

somewhere over the rainbow

2009-09-28T18:00:00.028+02:00

Kupiłam dziś obwarzanka pod domem. Kiedy pani spytała czy to dla Melonka uświadomiłam sobie, że nie.
Wszystko jest jeszcze takie żywe.A z czasem będzie mniej bolało, wiem, ale będzie się zacierało, oddalało i wtedy będzie to już ostateczne.
Chyba wolę te bolesne pobudki z chwil bezmyślności, a raczej momenty przed nimi niż przyzwyczajenie, które przyjdzie z czasem.

(podróżnik w Lanckoronie)

Tak czy siak to nie miejsce.

Jeśli chodzi o jedzenie, sałatka, w której zakochałam się na pięknym blogu http://coochnia.blogspot.com, trochę zmieniona

kilka listków różnych sałat (ja użyłam strzępiastej i rukoli, ale pasowałaby tu frise)
6 małych buraczków
100g niebieskiego sera pleśniowego
200g kurek
łyżka masła
sól, pieprz(koniecznie świeżo mielony)

2 łyżki śmietany
2 łyżki chrzanu
2 łyżki oliwy
2 łyżki octu winnego

Składniki sosu wymieszać, schować do lodówki. Buraki obrac, posmarować oliwą i owinąć folią aluminiową, włożyć do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na ok 40 minut, aż zrobią się miękkie (można wcześniej obgotować, ja upiekłam surowe)
Kurki oczyścić i wrzucić na patelnię na rozgrzane masło, posolić i popieprzyć, podsmażać kilka minut aż zmiękną, ale nadal będą jędrne.
Buraczki po upieczeniu ostudzić, pokroić na ćwiartki. Ułożyć na sałacie, posypać kurkami, pokruszonym serem i pokropić sosem.

(nasza mała lokatorka)

pokonywanie małej Sarenki

2009-09-27T09:59:00.019+02:00

Śliwki, grzyby, kozi ser, miód, brukselka, figi, gorzka czekolada.
Są rzeczy, których dzieci nie lubią z zasady. Czasem nawet bez spróbowania twierdzą, że to najobrzydliwsza rzecz na świecie.
Do niedawna, rzeczy, do których nie zdążyłam się przekonać w dzieciństwie figurowały jako te od których należy się trzymać z daleka. W pewnym stopniu blogi i ciekawość nowych smaków zmieniają moje zasady i zaczynam próbować. Oglądam wasze blogi i czasem coś tak bardzo do mnie przemawia, że dogaduje się z małą Sarenką i zmuszam się do spróbowania. Zazwyczaj okazuje się, że słusznie.
Tak jak większość zaciekłych orędowników mlecznej czekolady przerzuciłam się na gorzką, mleczną odstawiając na bok. Miód, który zawsze był za słodki i paskudny wczoraj mi zasmakował, śliwki i grzyby, których nie dotykałam ze względu na robaki, wczoraj w kuchni poszły w ruch, kozi ser, wywołujący mdłości stał się ważnym akcentem w obiedzie. Figi może kiedyś, brukselka zapewniam, że nigdy do mnie nie dotrze.

Od jakiegoś czasu chodziło za mną połączenie cukini i koziego sera. Chociaż go nie lubie uznałam, że w tym połączeniu zagra idealnie.
Zainspirowana przepisem Karolci z for the body and soul zrobiłam lekko zmodyfikowane cukiniowe crumble. Cudo

1 kg cukini
150g koziego sera kremowego
150g czarnych oliwek wydrylowanych i pokrojonych w plasterki
3 ząbki czosnku bardzo cienko pokrojone (oglądał ktoś chłopców z ferajny? właśnie tak pokrojone)
kilka gałązek tymianku
3 łyżki oliwy z oliwek
oregano
sól i pieprz

150g mąki
80g masła
30g parmezanu
sól
2 łyżki zimnej wody

Z mąki masła soli i parmezanu przygotować kruche ciasto. Uformować kulę i schować do lodówki. Cukinie pokroić w skośne cienkie plastry, wrzucić do zamykanego pojemnika razem z oliwkami, czosnkiem, oregano i oliwą. Wszystko wymieszać.
W foremce ułożyć warstwę z połowy cukini, łyżeczką nałożyć połowę koziego sera i tymianku. Przykryć resztą cukini i nałożyć pozostały ser i tymianek.
Na wierzchu pokruszyć ciasto.
Włożyć do piekarnika nagrzanego do 190 stopni, piec ok 20 minut po czym przełączyć na opcje grill i piec jeszcze 5-7 minut do zrumienienia.

maliny, czekolada, pożegnanie

2009-09-20T10:12:00.000+02:00

Kończy się lato, kończą się maliny i kończy się wielki kawał mojego życia. Czekałam na jesień, która zawsze oznaczała ciszę i spokój. Popołudniowe szarówki, ciepła głowa na kolanach, spokojny oddech, stukot deszczu, książki, herbata, koc.
Samotność była pełniejsza niż czas z towarzystwem bo miałam czas dla niego. dla liczenia plamek na karku, dla przerywania czytania, oglądania uszu i szukania zdania na którym przerwałam czytanie. Teraz jesień będzie samotna całkiem inaczej. Będzie zimna i smutna, szara w ten przykry lepki sposób. Nie będzie kogo głaskać ani tulić, komu robić raka nieboraka, który szczypie i robi znak. Samotność będzie pustką i myśleniem jak było dobrze i jak już nie będzie.
Ostatnio często pachniał czekoladą. Nie wiem czemu bo czekolady nie dostawał. Sam też nie kradł bo raczej rzadko mam czekoladę w domu. Nos, broda, szyja. Nie tylko ja to zauważyłam. Naprawde pachniał czekoladą.

Tarteletki z gorzką czekoladą, migdałami i malinami

150g mąki
3 łyżki kakako
3 łyżki cukru pudru
100g masła
2 łyżki zimnej wody
500g serka mascarpone
2,5 łyżki amaretto
1 łyżka cukru pudru
70g migdałów w płatkach
250g malin
pół łyżki cukru brązowego
1 kostka gorzkiej czekolady

Mąke, kakao i cukier puder przesiać do miski. Wrzucić pokrojone zimne masło i utrzeć palcami, aż zrobią się okruszki. Dolać zimnej wody i wyrobić szybko ciasto (będzie nadal bardzo sypkie) zagnieść kulę i schować do lodówki na pół godziny.
Mascarpoce włożyć do miseczki, dolać amaretto, wsypać cukier puder. Z migdałów odjąć garść i odłożyć, resztę ubić tłuczkiem, ale nie na pył. Dosypać do serka, wszystko dokładnie wymieszać i schować do lodówki.
Kulę ciasta podzielić na cztery części, włożyć do foremek o średnicy 12cm i przyciskając palcami wypełnić brzegi i dno foremki (ciasto jest zbyt sypkie, żeby je rozwałkować). Foremki włożyć na 15 minut do nagrzanego do 190 stopni piekarnika.
W tym czasie umyć maliny, wybrać kilka najładniejszych.
Foremki wyjąć z pieca, na dno wysypać maliny, zalać serkiem z amaretto, posypać brązowym cukrem i piec jeszcze 20 minut.
Po upieczeniu ostudzić i pozwolić masie lekko stężeć, posypać resztą migdałów, udekorować malinami i posypać wszystko utartą czekoladą (przydałaby się tu tarka do trufli, której niestety nie posiadam)

Ciasto jest gorzkie co według mnie jest dobrym tłem do słodkiej masy i malin, ale jeśli ktoś woli słodsze desery można do ciasta dodać więcej cukru.

Gdzie może być lepiej niż przy pańci pod kołdrą?

Zabawa łańcuszkowa

2009-09-17T10:10:00.000+02:00

Wczoraj zostałam ustrzelona przez ziji z http://totrzebalubic.blox.pl. Nie powiem, żebym miała szczególny nastrój na takie zabawy w tym momencie, ale i tak jest mi niezmiernie miło, więc się przyłącze. Nie wiem tylko czy uda mi się znaleźć aż 6 osób, które jeszcze w tej zabawie nie uczestniczyły.
A oto zasady:

1. Podać linka do bloga osoby, która nas "ustrzelila".

2. Zacytować u siebie zasady zabawy.

3. Napisać sześć rzeczy o sobie.

4. "Ustrzelić" następnych sześć osób.

5. Uprzedzić wybrane osoby, zostawiając komentarz na ich blogu.

No to zaczynamy.

1. Najbardziej na całym świecie kocham mojego psa Melona, który jest niestety bardzo ciężko chory. Jest bassetem artezyjsko normandzkim, ma 13 lat i jest po prostu super chłopakiem.

W związku z tym, że to mężczyzna mojego życia zostaje na zawsze na moim ramieniu.

(tu był jeszcze nie dokończony)

2. Studiuje projektowanie ubioru, ale z samym projektowaniem nie wiąże swojej przyszłości. Bardziej interesuje mnie pisanie o modzie, trendy i przede wszystkim historia ubioru. Czytam i kupuję wszystko co mi wpadnie w ręce na ten temat, kocham całym sercem moją profesorke Zosię i po skończeniu tych studiów wybieram sie na historie sztuki by móc pogłębiać wiedze z historii ubioru.
A jak już przy modzie jesteśmy - jestem ślepo zakochana w Christianie Diorze, a także w Johnie Galliano. Nie lubię za to Chanel, choć oczywiście doceniam.
Poza tym kolekcjonuje szpilki:D

3. Czytam głównie prozę iberoamerykańską. Zaczęło się od Marqueza, teraz na faworyta wybrałabym chyba Cortazara. Również Donoso, Llosa i kilku innych by się znalazło. Uwielbiam też powieści Rosyjskie. Dostojewskiego, Tołstoja stawiam na równi z Cortazarem I Marquezem. Poza tym Kundera, Myśliwski, Eco, Kafka, Heller. Z poetów Leśmian Leśmian Leśmian!

4. W każdym miejscu w którym jestem wybieram sobie dom lub kilka, w których chciałabym mieszkać. Wyobrażam sobie jaka bym była gdybym tam żyła i wydaje mi się, że w każdym domu byłabym inna. Uwielbiam stare kamienice i domy. Im większa ruina tym większe prawdopodobieństwo, że będe chciała tam mieszkać.
Wybieram sobie nie tylko domy, ale i miejsca. Skwery, kawiarnie, uliczki, przejścia pod kamienicami. Uwielbiam spacerować po Wrocławiu i gubić się w Pradze. Kocham Wiedeń i Sandomierz. Polski Cieszyn, Czeski Krumlov, Mediolan i Lanckoronę. Chciałabym pojechać na Kubę bo skrycie kocham się w Fidelu Castro.
Najbardziej jednak mój i tylko mój Kraków z nie pasującymi do siebie krzesłami, dymem papierosowym i tym że każdy każdego zna. Wiele lat mieszkałam przy rynku. Teraz zdecydowanie wole podgórze.

Ja w ogrodzie opuszczonego domu gdzieś przy granicy słowacko polskiej

5. Moim największym autorytetem jest Dziadek. Lubię chodzić do dziadków, słuchać historii zakopiańskich (mój dziadek spędził dzieciństwo w Zakopanym)o Anielci, Władzi, jamniku Łobuzie, tacie dziadka, góralach z okolicy, przyjaciółce z sąsiedztwa, kulturalnych żołnierzach z wehrmachtu i wiecznie pijanych żołnierzach rosyjskich. Są najcudowniejsze na świecie. Słucham ich jak bajek, te same historie opowiadane trzydziesty raz wcale mnie nie nudzą. Ciągle nie mogę doprosić się dziadka o zapisanie mi tych wspomnień. Poza tym babci pierogi ruskie przebijają wszystko, nawet najbardziej wykwintną kuchnię. W ogóle babcia gotuje doskonale!

Dziadziuś na weselu mojej siostry

6.Nie wiem co by tu jeszcze napisać. Może muzyka. Skończyłam szkołe muzyczną (gram na fortepianie) dzięki czemu na zawsze na pierwszym miejscu pozostanie muzyka klasyczna. Przede wszystkim Mozart. Również Beethoven, Prokofiev, Borodin, Paganini, Vivaldi. Później przyszedł okres buntu i przez kilka lat zasłuchiwałam się w black metalu - głównie satyricon, darkthrone, bathory i takie tam. Pózniej ostrzejsza elektronika, noise, industrial i ambient - front line assembly, skinny puppy, iszoloscope, xotox, lustmord, architect, covenant, wai pi wai. Później przyszła era psychobilly i nekromantix, tiger army, horrorpops, mad sin itd. Trochę szeroko pojętego trip hopu jak massive attack, telepopmusik, royksoop, blonde redhead, air i koop. Teraz zagłębiam się w jazz i blues, uwielbiam Davida Bowiego, Marka Grechutę, Simona i Garfunkela, ale co najważniejsze nigdy nie przestawałam słuchać żadnego gatunku dlatego, że spodobał mi się inny. Myślę, że niejedna osoba bardzo by się zdziwiła widząc zawartość mojego ipoda;)

No i to by było na tyle. I tak wątpie żeby ktoś przez to wszystko przebrnął;)
Teraz strzelam do następnych osób. Jeśli ktoś już brał udział, a nie zauważyłam to przepraszam bardzo

Negresca z prowincjonalnej wioski
Magda z fantazji kulinarnych Magdy K.
Dorotka z moje kuchenne zapiski
Kasia z gotowanie cieszy
Asieja z ugotujmy
Kredka z malowane smakiem

Taka tam sałatka

2009-09-16T10:36:00.002+02:00

Zastanawiam się ostatnio nad niektórymi blogami, które widuje na durszlaku. Kiedy pierwszy raz trafiłam na blogspot znalazłam same piękne blogi, z cudownymi przepisami, zdjęciami i opisami. Co mnie dodatkowo zaskoczyło bardzo dużo przepisów było wegetariańskich. Założyłam swojego bloga między innymi żeby się uczyć. Żeby coraz lepiej gotować podpatrując innych, żeby robić coraz ładniejsze zdjęcia. Nie twierdze, że mi to wychodzi, ale napewno staram się jak mogę.
Jestem wegetarianką, ale również weganizm jest mi bliski. Oglądałam kilka wegańskich blogów i nie mogę wyjść ze zdziwienia. Dlaczego prawie zawsze wegańskie jedzenie na blogach wygląda jak trzy razy przeżute i wyplute? czy nie dodawanie nabiału naprawde musi prowadzić do tego, żeby widok jedzenia przyprawiał o mdłości? Zawsze kojarzyłam jedzenie wegańskie z czymś świeżym, czystym, pozbawionym wszystkiego co mogłoby mnie obrzydzać, np jajek. A tu proszę! Nie da się tego podać ładnie? nie da się zrobić zdjęcia nie nadgryzionego, rozpłyniętego, z okruchami? Niestety na mój odbiór jedzenia, i myśle, że większości z was również, ogromny wpływ ma jego wygląd. Jeśli widzę piękne zdjęcie odrazu mam ochotę zrobić takie samo. Jeśli widzę coś co przypomina lekko nadtrawiony pokarm wymieszany z płynami ustrojowymi, nie mam ochoty nawet sprawdzać z czego to się składa. Wolałabym już przepisy bez zdjęć, albo zdjęcia samych składników.
Nie chcę tu nikogo krytykować. Naprawdę! I jeśli kogoś uraziłam, bardzo przepraszam. Po prostu mnie takie zdjęcia odstraszają, mimo, że sama często gotuję wegańsko i cenie to jedzenie, więc co dopiero ludzi, którzy tak nie jedzą? Jak mają się przekonać, że nie wykorzystując zwierząt też można jeść smacznie jeśli widzą tylko takie przykłady?
A co wy myślicie? Czy wygląd jedzenia ma znaczenie?
No dobrze. Koniec wywodu. Teraz sałatka stworzona przy okazji czystek w lodówce. Prosta, nie zaskakująca. I dobrze.

10 listków sałaty dębowej
10 listków sałaty frise
30 listków rukoli
20 pomidorków koktajlowych (ja użyłam żółtych, ale mogą być i czerwone)
20 oliwek zielonych
1 średnia cukinia
garść płatków migdałów
trochę parmezanu do posypania

1 mały jogurt naturalny
3 łyżki musztardy sarepskiej
3 ząbki czosnku przeciśnięte przez praske
1 łyżka oliwy z oliwek
1 łyżka octu winnego
1 łyżka soku z cytryny
pieprz czarny

Przygotować sos mieszając wszystkie składniki i schować do lodówki, żeby się przegryzł.
Cukinie pokroić w cienkie plastry, posmarować oliwą i zgrilować. w tym czasie dokładnie umyć sałaty i umieścić w misce. Pomidorki poprzekrajać wzdłuż na pół.
Zgrilowaną cukinie wrzucić do sałaty i wymieszać. Ułożyć na talerzu, poukładać pomidorki i oliwki, pokropić sosem i posypać wszystko migdałami i parmezanem.

Brzydkie bułeczki

2009-09-15T11:59:00.000+02:00

Śliczne w swojej brzydocie, najbardziej miękkie z możliwych. Mimo małej ilości cukru są dość słodkie.
Jadłam z powidłami taty Piotrka ze śliwek, gruszek i brzoskwiń, na które mam nadzieje, dostane przepis. Polecam wszystkim miłośnikom miękkiego jasnego pieczywa.

350g mąki pszennej
12g świeżych drożdży
1 łyżeczka soli
2 łyżeczki cukru
200ml mleka
1 łyżka oliwy
mleko do posmarowania

Drożdże rozkruszyć w miseczce i zasypać cukrem.
Do miski przesiać mąki, dodać sól i rozpuszczone drożdże. Wymieszać i powoli wlewać mleko a na końcu dodać oliwę. Wyrobić rękoma i odstawić aż ciasto podwoi objętość (ok 2 godziny)
Piekarnik narzać do 230 stopni. Ręce posmarować oliwą i z ciasta (jest dość luźne) formować kulki (jeśli ktoś chce ładne równe bułeczki może posypać ręcę mąką zamiast oliwą, bo to dzięki niej tak się rozłażą). Układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, zostawiając 1cm odstępy. Ja ułożyłam w stokrotke bo uwielbiam miejsca po rozerwaniu bułek
Odłożyć na 15 minut. Posmarować lekko mlekiem, wstawić do piekarnika na 5 minut po czym zmniejszyć temperature do 200 stopni i piec ok 10 minut. Przełożyć na kratkę i lekko przestudzić. Najlepsze jeszcze ciepłe!

Zupa z soczewicy

2009-09-14T10:13:00.001+02:00

Cały czas próbuje dojść do ideału zupy z soczewicy z green waya, która jest gęsta i sycąca, idealna na jesienny chłod. Taka niestety nigdy jeszcze mi się nie udała i żadne przepisy nie spełniały moich oczekiwań. Za to wczoraj zrobiłam zupę po swojemu i wyszła naprawde super. Nie tak gęsta, ale z bardzo dużą ilością "śmieci" i lekko kremowa. Idealna.

2 cebule posiekane
3 pomidory malinowe obrane i posiekane
1 marchewka utarta na dużych oczkach
150g soczewicy (użyłam trochę czerwonej i trochę zielonej)
3 szklanki wody
2 łyżki oliwy
1 łyżka mąki
kilka gałązek tymianku
sól morska, pieprz
kilka kropel octu balsamicznego do podania

W Garnku rozgrzać oliwę i zeszklić na niej cebulę. Wsypać mąkę i dokładnie wymieszać. Dodać pomidory, marchewkę, soczewicę i zalać wszystko zimną wodą.
Dorzucić część tymianku, posolić, popieprzyć, gotować bez przykrycia na wolnym ogniu ok 25 minut (aż soczewica zrobi się miękka) Na talerzu udekorować pozostałym tymiankiem i pokropić octem balsamicznym.

Rotolo di zucca a ricotta czyli gotuj z Oliverem

2009-09-13T13:08:00.001+02:00

Dziś kończy się akcja na temat Jamiego Olivera a ja jeszcze nic nie dodałam. Musiałam więc zdecydować się na jeden przepis. Dlaczego wybrałam właśnie ten? Po pierwsze zachwyciło mnie połączenie dyni szpinaku i ricotty, po drugie, jak pisze sam Jamie w książce "Włoska wyprawa Jamiego" jest to dla niego potrawa ważna bo dzięki niej zaczęła się jego przygoda z programami i pisaniem książek. Kto wie? Może gdyby nie rotolo nie wiedzielibyśmy kim jest Jamie? a przecież robi tyle dobrego i to nie tylko do jedzenia. Tak więc mój wybór to taki mały hołd, wyraz uznania.
Mimo, że potrawa jest czasochłonna i dość trudna do zrobienia to bardzo polecam. Jest pyszna.

450g świeżego ciasta makaronowego (300g mąki wymieszane z 3 jajkami)
pół dyni oczyszczonej z nasion i obranej
450g szpinaku w liściach (użyłam mrożonego)
150g ricotty
50g startego parmezanu
gałka muszkatałowa
oregano
ostra papryka
garść listków oregano
sól morska i czarny pieprz
oliwa
3 łyżki masła
kilka listków szałwii

Piekarnik nagrzać do 220 stopni, dynie pokroić na kawałki (ok 2x2cm), natrzeć oliwą i posypać papryką, oregano, solą i pieprzem. Przełożyć do naczynia żaroodpornego i przykryć zwilżonym papierem do pieczenia. Piec 30 minut po czym ściągnąć papier i piec jeszcze ok 15min.
Na patelni rozgrzać oliwę i podsmażyć szpinak dodając sporo gałki muszkatałowej i troche oregano i soli.
Ciasto makaronowe rozwałkować mniej wiecej do wielkości ściereczki (grubość 3 mm), po rozwałkowaniu ułożyć na czystej ściereczce.
Wzdłuż dłuższego prostokąta od swojej strony nakładać dynię, dalej szpinak, zostawiająć ok 5cm pas ciasta. Posypać wszystko pokruszoną ricottą (ja używałam miękkiej galbani, której nie da się pokruszyć więc nakładałam małe "kopki" łyżeczką)
Następnie posypać parmezanem.
Pozostawiony pas zwilżyć wodą i pomagając sobie ściereczką powoli, delikatnie zwijać roladę w kierunku od siebie. Zwiniętą roladę owinąć ścierką i związać końce sznurkiem nadając kształt kiełbasy.
W bardzo dużym garnku zagotować wodę, posolić i umieścić roladę. Obciążyć talerzem, gotować na małym ogniu pod przykryciem ok 25minut.
W tym czasie sklarować masło i podsmażyć na nim listki szałwii.
Gotową roladę wyciągnąć i bardzo delikatnie rozwinąć ściereczkę.
Pokroić w plastry, ułożyć szałwię, posypać parmezanem i lekko skropić masłem. Pychota!

P.S. Trzeba jeść od razu ponieważ ciasto dość szybko wysycha

tarteletki z cukinią

2009-09-07T13:10:00.000+02:00

W końcu kupiłam foremki na tarteletki. Wczoraj też pierwszy raz użyłam w kuchni mięsa (Ł. miał w środku łososia wędzonego, ale tylko i wyłącznie z tej okazji, że gotowałam łososia dla Melona. Ł. skorzystał i ponoć smakowało)
Ale raczej nie będe tego powtarzać. Jeśli chodzi o moje tarteletki to były dobre gdyby nie jedna rzecz. Dodałam do masy żółtko i to był ogromny błąd. W smaku czułam tylko jajko i nie byłam w stanie tego przełknąć. Jeśli ktoś lubi jajka to polecam dodać do śmietany i sera bo dzięki temu jest dobra konsystencja, ale w przepisie jajka nie uwzględniam. Przepis na cztery tarteletki o średnicy ok 12cm

150g mąki + 1łyżka mąki kukurydzianej
80g masła
sól, pieprz
2 łyżki lodowatej wody

200g śmietany
200g fety
2 małe cukinie
2 łyżki kaparów
4 pomidorki koktajlowe
kilka gałązek tymianku
sól, pieprz
oliwa

Przygotować kruche ciasto i schować do lodówki na ok 30 min.
Cukinie pokroić w skośne plastry, pokropić oliwą, posypać solą i pieprzem, zgrillować. W czasie gdy cukinia będzie w piekarniku, do miski wlać śmietanę, wkruszyć fetę, dodać kapary, drobno posiekane pomidorki, poszarpany tymianek, doprawić i dokładnie wymieszać.
Ciasto wyjąć z lodówki, rozwałkować i podzielić na 4 części. Wyłożyć ciastem foremki wysmarowane wcześniej oliwa. podziurkować widelcem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na 15 minut.
Po 15 minutach wyjąć, na dnie ułożyć zgrillowane plastry cukini, wylać masę serową, a na nią położyć resztę cukini,pokruszyć odrobinę fety i posypać kilkoma kaparami.
Piec ok 20 - 25 minut.

Mój pierwszy chleb z maszyny

2009-09-03T11:24:00.000+02:00

Wczoraj odebrałam maszyne do chleba, za którą jeszcze raz chce serdecznie podziękować i uściskać wujka i ciocię. Pierwszy wypiek, na próbę, był z przepisu z książeczki dołączonej do maszyny, więc nie będe cytowała, bo jak ktoś ma maszyne to i ten przepis pewnie ma. Jak zaczne kombinować po swojemu napewno się podzielę. A teraz podziwiajcie jaki równiutki, ładny i mięciutki. I sam się zrobił! całkiem bez mojego udziału. Chociaż jak na to spojrzeć to nawet trochę smutne, że to nie ja go zrobiłam;)
Przy okazji pochwale się (właściwie troche wstyd, no ale nic) że wczoraj poraz pierwszy udało mi się zapasteryzować słoiki. Wieczko wklęsło i wbrew strasznym snom, że odskoczy, pozostało wklęśnięte. A w nich pyszne pesto z cukini. Jestem z siebie taka dumna:D

Pesto z cukini i pomidorów

2009-08-31T19:43:00.001+02:00

Ł. zażyczył sobie dziś makaron. Ja muszę się przyznać, że choć makarony uwielbiam, to odkąd zaczęłam gotować "bardziej" przestałam mieć ochote na ich przygotowanie. A to pewnie dlatego, że kojarzą mi się z czasami kiedy nie umiałam i nei chciało mi się nic gotować, a w domu zawsze były stosy makaronów i wystarczyło do nich podsmażyć czosnek lub w ramach urozmaicenia wlać pomidorową passatę i doprawić świeżymi ziołami. Do tej pory makaron z czosnkiem i oliwą to mój faworyt, ale w związku z dawnymi poczynaniami kulinarnymi, wszelkie dania makaronowe wydają mi się takie banalne i mało porywające, że wole gotować coś co jest małym wyzwaniem, daje mi jakąś satysfakcje i czegoś się przy tym uczę. Dlatego makarony ostatnimi czasy robię bardzo rzadko.
No ale mus to mus. Nie dość, że makaron to ku mojej rozpaczy nie ze śmietankowym sosem z zielonymi jarzynami, nie. Z sosem pomidorowym! Co zrobić. Przemyślałam sprawę, zajrzałam do lodówki i wywlkokłam z niej kilka rzeczy, które trzeba było zużyć. Czyli robiąc sos do makaronu można jeszcze odkryć coś ciekawego?

1 nieduża cukinia
200g suszonych pomidorów w oliwie (oliwę zachować)
ok 3/4 szklanki przecieru pomidorowego
10 listków bazylii
spora garść pestek słonecznika
6 ząbków czosnku
2 łyżki utartego parmezanu

Czosnek obrać i posiekać. W garnuszku rozgrzać oliwę spod pomidorów (ok 2 łyżek) i chwilkę podsmażać czosnek. Drobno posiekane pomidory wrzucić do czosnku.
Na tarce zetrzeć cukinię i dodać do pomidorów. Wymieszać dokładnie i chwilę dusić.
Dolać sos pomidorowy, wrzucić słonecznik i poszarpane listki bazylii.
Wszystko dokładnie wymieszać, gotować na wolnym ogniu, aż sos zgęstnieje.
Zgasić ogień. Zmieksować sos, ale tylko trochę, tak by pozostało sporo kawałkow pomidorów. Wsypać parmezan i wymieszać. Jeśli sos jest za gęsty można dolać sos pomidorowy i oliwę.Według mnie już nie trzeba doprawiać
Z podanych składników wychodzi około 3 porcji sosu. Następnym razem napewno zrobie dużo więcej i pozamykam w słoikach na leniwe dni.

Przepis dołączam do akcji cukiniowy sierpień.

Krem z dyni

2009-08-31T10:14:00.001+02:00

Zupy. Uwielbiam zupy. Nigdy nie robię ich z jakiegoś konkretnego przepisu, chyba, że jakiś wyjątkowo mnie uwiedzie. Ale i tak zazwyczaj coś zmieniam. Nie da się ich zepsuć, są tanie, niskokaloryczne i nie trzeba do nich już nic więcej.
Czasami ludzie traktują zupę, jako przykry obowiązek. Do barszczu dolewają śmietanę, chyba tylko po to żeby uprzykrzyć sobię życie. Pływają w nich ogromne kawałki rozgotowanej pietruszki i marchewki. Zupę je się w oczekiwaniu na drugie danie. Dlaczego? Zupy mają tyle możliwości! prawie z każdego warzywa można wyczarować coś wspaniałego, a wystarczy zalać je wodą lub bulionem, dodać przyprawy, zmiksować lub nie i najeść się, ale w ten cudny lekki sposób, bez bólu brzucha z przejedzenia.
Uwielbiam zupy.

Doczekałam się wreszcie dyni. Niestety była jeszcze niezbyt dojrzała, ale i tak zupa wyszła z niej bardzo dobra. Nie pamiętam dokładnych proporcji bo robiłam tak jak zupę robić należy. Na oko.

1/2 średniej dyni (ok 2 kg)
2 cebule
zimny bulion jarzynowy (tyle żeby przykryć w garnku całą dynie)
2 łyżki śmietanki do zup
łyżka przecieru pomidorowego
łyżeczka octu z białego wina
łyżeczka soku z cytryny (można też dodać tartą skórkę)
kawałek (ok 2x3cm) utartego imbiru
chilli w proszku
szczypta cynamonu
szczypta gałki muszkatałowej
sól
biały pieprz
pestki dyni lub słonecznika do posypania
łyżka oleju sezamowego

Dynię obrać, wyciągnąć pestki, pokroić na małe kawałki. Cebule posiekać.
W dużym garnku rozgrzać olej, zeszklić cebulę, dodać imbir i sok i skórki z cytryny. Wrzucić całą dynie. Zalać zimnym bulionem przykrywając dynie i gotować pod przykryciem na średnim ogniu, aż dynia zmięknie (ok 30 min) mieszając od czasu do czasu. Dodać wszystkie przyprawy i ocet winny. Gotować jeszcze chwię. Wyłączyć ogień i miksować zupę dolewając śmietankę. W zależności od koloru dodać przecier pomidorowy lub go pominąć jeśli zupa jest wystarczająco pomarańczowa. Jeśli jest zbyt gęsta można dolać bulion, aż uzyskamy taką konsystencje jak nam się podoba. Po zmiksowaniu na gładki krem podgrzać, na talerzu posypać ziarnami.
Kiedyś robiłam podobną zupę dodając do niej jeszcze czerwoną paprykę pokrojąną w dość duże cząstki, którą wyciągnełam przed miksowaniem i dodałam już na talerzu. niestety tym razem zabrakło mi papryki, ale polecam taki sposób.

Podałam z chlebem z suszonymi pomidorami, cebulą i słonecznikiem wg przepisu Liski:)

Bułka czy chleb?

2009-08-28T12:47:00.000+02:00

Wciąż czekam niecierpliwie na jesień. Wstaje wcześnie, żeby nacieszyć się chłodem i powyobrażać sobie, że poranna mgła utrzyma się przez cały dzień. Że się rozpada, że będe mogła usiąść z filiżanką earl graya, Melonem i książka. Niestety po chwili wychodzi słońce. Ale jak ostatnio odkryłam - najbardziej cieszy mnie czekanie na następną porę roku. Wyczekiwanie i złoszczenie się na ostatnie dni mijającej pory. Wyobrażanie sobie jak to będzie.
To już ostatni wypiek z dnia wczorajszego. Pachnący lanckorońską piekarnią, znów z pracowni wypieków, znów puszysty i przepyszny. Z podanych proporcji wychodzą dwa duże bochenki w związku z czym jeden zamroziłam.
Niestety nie przykryłam ciasta folią aluminiową przez co góra jest bardzo zarumieniona. W niczym to nie przeszkadza i mimo to jest mięciutka, ale następnym razem przykryje w trakcie pieczenia napewno.
No i niestety moje nacięcia nie rozeszły się tak pięknie jak u Liski, ale ja przecież dopiero zaczynam.

600g mąki
160ml mleka
200ml wody
15g drożdży
2 łyżeczki cukru
1,5 łyżeczki soli
30g oleju słonecznikowego

Drożdże pokruszyć i zasypać cukrem. Dolać lekko podgrzane mleko i odstawić na 15 minut. Do miski przesiać mąkę, zrobić dołek i wlać drożdże. Dodać pozostałe składniki. Wymieszać składniki i zagnieść ciasto (w moim przypadku koniecznie było dosypanie większej ilości mąki).
Wyjąć na omączony blat, uformować kulę, posmarować olejem i przełożyć do miski. Przykryć ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na ok 1,5 godziny.
Wyrośnięte ciasto lekko odgazować, podzielić na dwie części i uformować podłużne bochenki. Wyłożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, przykryć ściereczką i odstawić na 1 godzinę.
Piekarnik nagrzać do 230 stopni, na dno wysypać szklankę lodu i poczekać aż lód się rozpuści. Powierzchnie bułek naciąć ostrym nożem, posmarować wodą z odrobiną cukru i włożyć do piekarnika. Po 10 minutach obniżyć temperature do 210 stopni, piec ok. 20 minut (w razie potrzeby w trakcie pieczenia przykryć folią alumniniową).
Po upieczeniu posmarować bułki wodą i wstawić na 3 minuty do wyłączonego piekarnika.
Ostudzić na kratce.
Bułkę piekłam późnym popołudniem. Rano była wyśmienita:)

Bułeczki znów

2009-08-28T12:10:00.000+02:00

Ale tym razem trochę inne. Robi się je krócej i są bardziej puszyste i miękkie. Poza tym dłużej zachowują świeżość. Może nie są tak ładnie zaplecione, ale za to dla mnie, miłośniczki wszystkiego co mięciutkie, smaczniejsze. Według przepisu Liski z bloga white plate. (właściwie to przepis pochodzi z pracowni wypieków, a nie white plate).
Ja zrobiłam bez jajka.

200ml zimnego mleka
8 g świeżych drożdży
2 łyżeczki cukru
50 g zimnego, pokrojonego w kostkę masła
340 g białej mąki
7 g soli
sezam/mak do posypania

W miseczce roskruszyć drożdże i zasypać cukrem, dolać 4 łyżki zimnego mleka. Dokładnie wymieszać, aż drożdże się rozpuszczą.
Mąkę, sól i masło utrzeć ręką, dolać drożdże, i powoli wlewać reszte mleka.
Wyrabiać aż powstanie gładkie ciasto (powinno być dość miękkie, ale w razie potrzeby można dosypać mąkę). Odstawić ciasto przykryte ściereczką na 2 godziny, żeby podwoiło objętość.
Piekarnik nagrzać do 230 stopni, blache posmarować oliwą i formować z ciasta nieduże bułeczki. Ułożyć bułki na blasze, zostawiając odstępy, bo bardzo rosną.
Posmarować mlekiem, posypać sezamem/makiem/co kto chce i wstawić do piekarnika na 5 minut. Po tym czasie zmniejszyć temperature do 200 stopni i piec jeszcze 10 minut.
Pycha!

ziemniaczane "talarki"

2009-08-28T11:31:00.001+02:00

Wczorajszy dzień był bardzo obfity w wypieki różnej maści, w związku z czym nie starczyło czasu na wpis.
Pierwsze będą kotleciki ziemniaczane. Jest to zmodyfikowany przepis Magdy K. z bloga fantazjemagdyk.blogspot.com.
Baza jest ta sama, ale trochę urozmaiciłam składniki. Kombinacje zaczęłam od zastąpienia znienawidzonego przeze mnie koperku, tymiankiem. Póżniej zauważyłam, że mam w lodówce otwarty słoik oliwek, a na końcu doszłam do wniosku, że zeszklona cebulka to jest to. Może z pozoru nie są to najlepiej skomponowane składniki, ale efekt jest naprawde świetny. Idealne jako dodatek do zupy lub przekąska na piknik czy do piwa. Ze względu na ziemniaczane ciasto przypominają trochę moje ukochane bułeczki z oliwkami, których próbowali juz chyba wszyscy moi znajomi.
Z podanych składników wyszło mi 15 małych talarków

200g ziemniaków
200g mąki
40g miękkiego masła
łyżeczka proszku do pieczenia
4 łyżki mleka
1 cebula
15 oliwek kalamata wydrylowanych
kilka gałązek tymianku
1,5 łyżeczki chilli
sól

Ziemniaki obrać, umyć, pokroić i ugotować w osolonej wodzie. Cebulę drobno posiekać i zeszklić na maśle. Do miski wsypać mąke, szczyptę soli, proszek do pieczenia i chilli, wymieszać.
Ziemniaki odcedzić, dolać łyżkę mleka i dokładnie zagnieść, do konsystencji kremu.
Do mąki dodać posiekane drobniutko oliwki, cebulę, ziemniaki i porwany na kawałki tymianek, dolać pozostałe mleko i wyrobić gładkie ciasto. Rozwałkować na grubość ok 0,5cm i wycinać kółeczka. Poukładać na lekko naoliwionej blasze, piec w temperaturze 200stopni ok 15 min, lub do czasu, aż ładnie się zarumienią i nabiorą złotego koloru.

Bułeczki

2009-08-23T19:22:00.000+02:00

Godzina 7:30. Stukot deszczu o parapet, szare powietrze i tak zimno. Opatulam się szlafrokiem i z jeszcze zamkniętymi oczami idę do kuchni. W lodówce czeka na mnie ciasto do uformowania.
Po chwili w domu rozchodzi się zapach ciepłych bułek. Słońce nie wychodzi, nie robi się cieplej, ale ciepłe bułki, masło, dżem, gorąca kawa sprawiają, że jest mi najcieplej.
Myśle o grubych swetrach, o herbacie, o szuraniu liśćmi. Idzie jesień, to pewne. A rano najpewniejsze. Czekam na nią i nie wybrzydzam. Kocham jesień tak samo mocno jak lato, jak wiosnę i jak zimę. Chociaż wiem, że w wyobrażeniach są zawsze ładniejsze niż w rzeczywistości. Ale w lecie ciepłe bułki nie smakują tak samo dobrze.
To lekko zmodyfikowane nocne bułeczki z http://atinabc.blox.pl
Napewno jeszcze nie raz je powtórze.

3 szklanki mąki tortowej ( w oryginale użyto typ 650)
1 łyżka mąki ziemniaczanej
1 łyżka cukru
40 g drożdży
1/2 szklanki wody
1/2 szklanki mleka
1/3 szklanki oliwy
1 łyżeczka soli
mleko do posmarowania (w oryginale użyto jajka)
sezam do posypania (może być też mak, jeśli akurat macie nie robaczywy:/)

Drożdże wkruszyć do miseczki, zasypać cukrem i zamieszać. Odstawić na 10 minut.
Do dużej miski przesiać oba rodzaje mąki, dodać drożdże, wodę, mleko, oliwę i sól.
Wszystko dokładnie wymieszać i zagniatać ciasto przez kilka minut podsypując dodatkową mąką, aż nie będzie się kleić. Włożyć do lekko naoliwionej miski i przykryć.
I tu pojawia się pewien problem. W oryginalnym przepisie ciasto należy schować na noc do lodówki. Tak też zrobiłam tym razem i udało się. Niestety jednak z mlekiem matki wyssałam zasadę, że drożdży nie wolno przeziębić, dlatego całą noc denerwowałam się, że nie urośnie. Urosło bardzo niewiele i nadrobiło dopiero w piekarniku. Jeśli ktoś jest ryzykantem i lubi życie na krawędzi może śmiało schować ciasto do lodówki, napewno tragedii nie będzie. Ja następnym razem odstawie ciasto w ciepłe miejsce. Takie już mam konserwatywne podejście do kwestii drożdży. Koniec wywodu.
Rano wyciągnąć ciasto, odgazować uderzając pięścią i podzielić na 10-12 części. Uformować bułeczki, ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia (zachować spore odstępy bo bułki bardzo rosną), posmarować mlekiem i posypać sezamem.
Piec 20 minut w piekarniku nagrzanym do 220 stopni. Jeść koniecznie ciepłe, nie bacząc na zmyślony ból brzucha!

Brownie

2009-08-21T09:25:00.000+02:00

Nie wiem czy wiecie, ale nie przepadam za czekoladą. Owszem, czasem mogę zjeść kostkę dobrej czekolady, a czekoladki Berga z marcepanem owocami i alkoholem powodują, że jestem szczęśliwa przynajmniej przez trzy dni, a to dlatego, że mama zawsze kupowała je przy okazji podróży do Dani. Wtedy jeszcze często trafiało się na produkt czekoladopodobny przy czym Bergi były o lata świetlne pyszniejsze.
Tak czy siak czekolady nie lubię, a wszelkie rzeczy czekoladowe są dla mnie po prostu niejadalne. Syropy, masy, ciastka, lody czekoladowe. Nie nie nie!
Są jednak w życiu kobiety dni kiedy po prostu musi zjeść czekoladę. Ja sobie to tłumaczę brakiem magnezu, żeby nie mieć wyrzutów sumienia. I przedwczoraj właśnie przyszedł taki dzień. Wertowałam blogi w nadziei, że zaspokoje się zdjęciami, ale niestety. Blog white plate mnie dobił i musiałam pojechać na zakupy, żeby upiec brownie. Mimo że jest czekoladowe, mimo że z jajkami, to było silniejsze niż ja. I całe szczęście. Przypieczona skorupka, wilgotne wnętrze i dużo orzechów. Właśnie tego mi bylo trzeba i chociaż nie wydaje mi się żebym powtórzyła ten wypiek wcześniej niż za miesiąc, to wkońcu napewno go powtórze. Jest takie pyszne jak brownie mojej siostry. Idealne na poprawe nastroju. Dziękuje Lisce za ten przepis:)
Nic w nic nie zmieniłam

140 g czekolady 70%
250 g drobnego cukru
4 jajka, lekko roztrzepane
140 g mąki pszennej przesianej
250 g masła o temperaturze pokojowej
200 g orzechów włoskich, grubo posiekanych

Czekolade rozpuścić w kąpieli wodnej. Masło zmiksować i powoli wlewać lekko przestudzoną czekoladę. Następnie dodać jajka, cukier i mąke, miksować do połączenia składników i dodać orzechy.
Piekarnik nagrzać do 190 stopni.
Formę (ja użyłam 23x30cm) wyłożyć papierem do pieczenia i wlać masę, rozprowadzić równo łopatką i piec 20 minut. Pozostawić do przestygnięcia (ja oczywiście ukroiłam jeszcze ciepłe)
Do tego bita śmietana, kilka malin i obiad gotowy:D (oj! gdyby babcia wiedziała, że jem ciastka na obiad!)

Tarta cukiniowa

2009-08-18T10:26:00.000+02:00

Jak dobrze wszystkim wiadomo cukinia jest najlepsza na świecie. Według niektórych nie ma smaku, a ja właśnie uwielbiam w niej ten delikatny smak, dzięki któremu można ją wykorzystywać na milion sposobów. Jakiś czas temu robiłam tartę z gruszkami na słono i z obawy przed brakiem gruszek w sklepie wymyśliłam tartę rezerwową, która tak mi się spodobała, że troche żałowałam, że dostałam gruszki. Oto ona

150g mąki
1 łyżka mąki kukurydzianej
85g margaryny
2 łyżki wody
sól

2 średnie cukinie
300g sera feta
150ml śmietany 18
1 mała papryczka chilli
tymianek
pieprz
parmezan

Mąke wymieszać z mąką kukurydzianą, rozetrzeć z masłem i solą palcami, tak by powstały okruszki. Dolać wody i zagnieść szybko ciasto. Schować do lodówki na pół godziny.
Cukinie pokroić z plastry.
Fetę wkruszyć do pojemnika, dolać śmietanę, dodać posiekaną papryczkę, tymianek i pieprz. Zmiksować wszystko na gładką masę.
Ciasto rozwałkować, wyłożyc nim wysmarowaną oliwą formę na tartę, podziurkować, wyłożyć papierem do pieczenia i wysypać ziarna fasoli. Piec 20 minut. w temperaturze 180 stopni.
Wyciągnąć ciasto z piekarnika, ściągnąć papier z fasolą. Na cieście ułożyć połowe plastrów cukini, skropić oliwą. Na to wylać masę serową i przykryć resztą cukini. Skropić oliwą i posypać parmezanem. Piec 20 minut na termoobiegu i 5 minut na grillu.
Po wyjęciu tarta musi przestygnąć. Najlepsza jest na po kilku godzinach lub na drugi dzień.

Tartę dołączam do akcji cukiniowy sierpień:)

Melon przytulony do Kajtka przytulonego do mnie

Melon marzący o lataniu balonem

Ravioli w sosie kurkowym

2009-08-17T11:47:00.000+02:00

Wczorajszy wypad na grzyby został zwieńczony ugotowaniem sosu z kurek zakupionych w sklepie.
Od dłuższego czasu chodziło za mną takie ravioli, ale albo nie miałam ricotty, albo zabrakło kurek, albo nie było czasu. Wczoraj w końcu się do tego zabrałam.
Pierwsze ciasto, które robiłam z mojej ukochanej książki doprowadziło mnie do prawdziwej furii. Było twarde, nie chciało się wałkować, nie chciało się sklejać, aż wylądowało w koszu. Z pomocą przyszła Justyna i jej przepis na ciasto do pierogów, które było bardzo fajne, ale jak na ravioli chyba troche za miękkie. Jeśli macie swój sprawdzony przepis to radze skorzystać z niego. Jeśli nie, można śmiało wykorzystać ten przepis.

Ciasto:
3 szklanki mąki
3/4 szklanki wrzątku
1/3 szklanki zimnej wody
1 łyżeczka kurkumy

Farsz:
400g mrożonego szpinaku rozdrobnionego
250g ricotty
2 ząbki czosnku
łyżeczka soli
gałka muszkatałowa
pieprz

Sos:
250g kurek
śmietanka do sosów (ja użyłam creme fine)
1 cebula
łużka masła
świeży rozmaryn
dużo świeżo mielonego pieprzu
szczypta soli

Parmezan do posypania

Wymieszać sładniki ciasta i zagnieść, bez dosypywania dodatkowej mąki gładkie ciasto, uformować w kulę, odłożyc.
Szpinak podgrzać na patelni, wrzucić posiekany czosnek, przyprawy i wymieszać z ricottą na gładką masę.
Ciasto podzielić na pół. Obie części rozwałkować na takie same prostokąty. Spód ułożyć na stolnicy i łyżeczką układać farsz w odstępach ok. 2,5cm, ciasto pomiędzy farszem posmarować wodą, przykryć drugą częścią ciasta i skleić w nawilżonych miejscach. Pokroić radełkiem lub nożem.
Zagotować w garnku wodę, posolić i gotować ravioli przez kilka minut (ok 6)
W czasie gdy pierożki będą się gotować na patelni rozgrzać masło, wrzucić posiekaną cebulę i kurki (oczywiście wcześniej bardzo dokładnie umyte i z poodcinanymi nóżkami)
Podsmażać chwilę, dodać rozmaryn, zalać śmietanką i przyprawić. Gotować na małym ogniu, aż sos zgęstnieje. Odcedzone dokłanie ravioli polać sosem, posypać świeżo tartym parmezanem i podawać na podgrzanych talerzach

Proszę o wybaczenie słabego zdjęcia. Było robione wieczorem i na szybko.

Sarenka fastfood

2009-08-09T17:54:00.001+02:00

I Kajtek. kot dziadków, który spędza u mnie 10 dni wakacji.

Makaron MIE zalewany wrzątkiem, jarzynki mrożone z mieszanki THAI i sos teriyaki z saszetki. Taki leń dziś we mnie wstąpił.

Graham orkiszowy

2009-08-08T13:32:00.001+02:00

Taaaaka chrupiąca skórka i taaaki mieciutki i mokry środek. Fantastyczny.
Ja przygotowałam z gotowej mieszanki dostępnej chociażby w almie, ale wystarczy wymieszać różne mąki i wyjdzie na to samo

300g mąki pszennej (typ 750)
100g mąki ciemnej orkiszowej
100g mąki graham
5g drożdży instant
340 ml wody (temp ok 25 stopni)
sól
1 mały ziemniak, ugotowany i rozgnieciony

Mąki drożdże i sól wsypać do miski, wlać wodę, dodać ziemniaka i wyrobić gładkie ciasto. Przykryć ściereczka i odłożyć w ciepłe miejsce na 30 minut.
Wyrośnięte ciasto wyłożyć na oprószoną mąką deskę i zagnieść nadając mu kształt formy (ja piekłam w keksówce, ok 30 cm długości), przełożyć do wyłożonej papierem do pieczenia formy, przykryć ściereczką i znów zostawić do wyrośnięcia na 40 minut.
Wyrośnięte ciasto naciąć, mozna posmarować mlekiem i posypać kminkiem.
Włożyć do piekarnika nagrzanego do 210 stopni, a po 10 min. obniżyć temperaturę do 180 stopni i piec jeszcze przez 40 min.
Wyłączyć piekarnik, chleb wyjąć po ok 15 min.
Ciepły jest pyszny, ale bardzo się kruszy. Na szczęście dzięki ziemniakowi chleb dłużej zachowuje świeżość więc na drugi dzień jest idealny.

Jarzynowe curry

2009-08-08T13:12:00.000+02:00

A ja nadal w klimatach południowej Azji. Wszystko przez Justyne!

2 średnie ziemniaki obrane, posiekane w małą kostkę
1 mały bakłażan
1 marchewka
10 kolb mini kukurydzy
1 czerwona papryka
1 cukinia
pół niedużego kalafiora
2 szklanki zielonej fasolki szparagowej
2 szklanki mrożonego groszku
1 cebula
pasta curry (ilość i kolor wedle upodobania)
kminek
mleczko kokosowe
jogurt naturalny
olej (najlepiej ghee, ale niekoniecznie)
sól

Ziemniaki zrumienić na oleju, odsączyć. Paste curry rozgrzać na patelni, aż zacznie pachnieć,dolać olej, wrzucić posiekaną cebulę i zeszklić.Dodać kalafiora, fasolke, groszek, posiekaną w paski paprykę, bakłażana (w grube plastry i na krzyż) i pokrojoną w talarki marchewkę, posolić, podlać odrobiną wody i dusić aż wszystko lekko zmięknie. Dodac posiekaną cukinie, przekrojone na pół kukurydzki i ziemniaki, posypać kminkiem i podlać mleczkiem kokosowym i jogurtem.
Wymieszać i dusić aż sos zgęstnieje.
Można jeść z ryżem, ale same jarzyny są tak sycące, że napewno wystarczą. Z podanych skladników wychodzi około czterech porcji

Placki kabaczkowe

2009-08-06T16:35:00.002+02:00

Nie lubię smażonych rzeczy, ale kabaczek juz od 4 dni leżakował w lodówce, a na duszonego, gotowanego, pieczonego, grillowanego czy innego nie miałam ochoty. Placki okazały sie strzałem w dziesiątke. Do tego lekka sałatka i miętowy sos z jogurtu. No obiad pierwsza klasa.

placki:
1 duży kabaczek ( zamiast kabaczka można użyć cukini)
3 średnie ziemniaki
troche mąki (ilość zależy od tego jak wodnisty jest kabaczek)
pół łyżeczki proszku do pieczenia
pieprz
chilli w proszku
sól
oregano
olej do smażenia

sos:
opakowanie jogurtu
2 łyżki śmietany dwunastki (dla zagęszczenia, ale nie jest to konieczne)
10 posiekanych listków mięty
2 łyżeczki oliwy z oliwek
sok z limonki
chilli w proszku

sałatka:
dwie garście roszponki
dwie garście rukoli
10 pomidorków koktajlowych przekrojonych na pół
dwie garście zielonych oliwek
oliwa z oliwek
ocet balsamiczny
sól
pieprz

Kabaczek obrać i usunąć pestki, ziemniaki też obrać i zetrzeć jedno i drugie na tarce z dużymi oczkami.Dokładnie odcisnąć wodę.
W misce wymieszać jarzyny z przyprawami i dosypywać mąke, aż wszystko zrobi się troche lepkie.
Na patelni rozgrzać olej (wystarczy tyle żeby przykryć dno) i wrzucać uformowane placki. Smażyć z jednej i z drugiej strony aż ładnie się zrumienią. Gotowe placki odsączyć dokładnie na ręczniku papierowym i włożyć do piekarnika nagrzanego na 50 stopni, żeby nie wystygły w czasie gdy będą się smażyć następne placki.

W sosie i sałatce wystarczy wymieszać wszystkie składniki. Sos jak zwykle można przygotować nieco wcześniej i włożyć do lodówki.

focaccia

2009-08-06T12:17:00.000+02:00

Przepis znalazłam na blogu mybestfood i jest naprawde godny polecenia. W oryginalnym przepisie była semolina, ja użyłam tylko mąki pszennej, ale następnym razem wypróbuje z semoliną. Poza tym oryginał był, przynajmniej początkowo, przygotowywany w maszynie do chleba, której ja narazie nie posiadam (ale już już niedługo będe miała!). Focaccia jest pyszna, idealna na kanapki, ma mało tłuszczu i koniecznie musicie jej spróbować. Choćby u mnie.

500 g mąki pszennej
15 g świeżych drożdży, lub 1 torebka drożdży granulowanych
200 ml ciepłej wody
100 ml ciepłego mleka
2 łyżki oliwy
1 łyżeczka cukru
2 łyżeczki soli

8 pomidorków koktajlowych przekrojonych na pół
zielone oliwki
oregano
sól
oliwa

Drożdże rozpuścić w ciepłym mleku z cukrem. Wszystkie składniki wymieszać w misce i wyrobić gładkie ciasto. Odstawić na 30 minut przykryte ściereczką.
Odgazować (uderzając pięścią) i ugniatać jeszcze chwilę.
Rozwałkować lekko ciasto i ułożyć na wysmarowanej oliwą blasze do pieczenia i palcem zrobić dołki w cieście.
Wstawić blachę na 10 min. do nagrzanego do 50°C i wyłączonego piekarnika.
Wyciągnąć, wcisnąć pomidorki i oliwki, posypać oregano i solą, polać oliwą, po czym znów włożyć na 10 min. do ciepłego, wyłączonego piekarnika.
Wyjąć blachę, przykryć ściereczką. Piekarnik rozgrzać do 200°C i piec focaccie ok 20 minut. Po upieczeniu położyć ciasto na kratce żeby odparowało.

Do środka powędrował camembert i dużo rukoli, ale można jeść ze wszystkim co się akurat ma, lub samą

No i powiedzcie mi po co kupować chleb jak można sobie samemu zrobić takie pyszności? A jak już dostane od Cioci maszyne to w ogóle piekarnie będą musiały o mnie zapomnieć

Mini samosy

2009-08-04T18:28:00.000+02:00

Pierwszy raz porwałam się na samosy, które jak dotąd jadałam tylko w green wayu. Te wyszły nieco inne, pomijając wielkość. Farsz troche urozmaiciłam, a ciasto wyszło jakie wyszło. Bardzo dobre, ale nie takie jak to, które znam. Chociaż na "zgrzewach" było bardzo podobne. Sos sam się zrobił. Nie wiem co mnie podkusiło, żeby zrobić właśnie taki, ale to była pyszna sprawa.
Samosy z reguły są smażone. Moje są pieczone bo tak zdrowiej i smaczniej wg mnie.
ciasto:
2 szklanki mąki (ja wymieszałam 2/3 pszennej i 1/3 besan)
100 g masła
3 łyżki jogurtu
łyżeczka soli
pół łyżeczki proszku do pieczenia

farsz:
1 duży ziemniak
kawałek kalafiora (mniej więcej pół główki)
1 szklanka groszku (mrożony lub świeży)
1/2 czerwonej papryki
1 nieduża cukinia
3 łyżki śmietany dwunastki
dużo curry
dużo ostrej papryki w proszku
dużo slodkiej papryki w proszku (naprawde nie wiem ile bo sypałam do smaku, ale duużo)
2 łyżeczki imbiru w proszku
garść kminku
sól
łyżka masła
olej do smażenia

sos:
duże opakowanie jogurtu naturalnego
80g soczewicy zielonej
10 listków mięty posiekanych
curry
ostra papryka
słodka papryka
imbir
troche cynamonu
sól
pieprz czarny

W misce wymieszać jogurt z miękkim masłem, solą i proszkiem do pieczenia. Stopniowo dodawać mąke zagniatając gładkie ciasto. Kiedy nie będzie się lepiło do rąk uformować wałek o średnicy 5 cm i włożyc na chwilę do lodówki, żeby zrobiło się troche twardsze.
Ziemniaka obrać i pokroić w bardzo małą kostkę, kalafiora podzielić na małe różyczki.
W garnku rozgrzać olej i podsmażać ziemniaka i kalafiora, aż się zrumienią.
Groszek wrzucić do wrzątku i gotować chwile, żeby zmiękł.
Na patelni rozgrzać masło, wrzucić posiekaną w kostkę papryke i cukinie pokrojoną a bardzo cienkie pół plasterki. Smażyć chwile po czym dodać ziemniaka, kalafiora i groszek. Dosypać wszystkie przyprawy, śmietanę i gotować mieszając, aż farsz zrobi się gęsty i miękki.
Wałek ciasta podzielić na 7 plastrów. Kazdy plaster rozwałkować i przekroić na pół.
Takie półkole zgiąć na pół, trzymając w środku palec i skleić bok tak by powstał rożek (brzmi trudno, ale nie jest tak źle) Łyżeczką nakładać farsz i skleić ostatni bok robiąc przy tym falbankę na jednym i drugim sklejonym boku. Sklejone pierożki można posmarować śmietaną, żeby ładnie się zarumieniły.
Ułożyć na blasze i włożyć do piekarnika nagrzanego na 180 stopni. Piec ok 25 minut.
Sos jest banalny. Wystarczy zagotowac i odcedzić soczewicę, dodać do jogurtu i wymieszać z przyprawami i miętą. Można przygotować go wcześniej i włożyc do lodówki żeby się przegryzł.

Zrobienie samosów zajmuje sporo czasu i wymaga nieco pracy, ale tak naprawde nie jest to nic trudnego.

Cytrynowa zupa z żółtej cukini

2009-08-04T12:56:00.001+02:00

Natalka ma w d. moje jagodzianki z kruszonką bez kruszonki i upomina się o zupę z cukini. Zrzucam to na fakt, że jagodzianek nie próbowała a zupy dostała łyżeczke i mimo, że była z curry to jej smakowała. Cóż począć? Wrzucam zupę wobec tego.
Do jej zrobienia zainspirowała mnie przecena na żółte cukinie u pana na placu, który wszystko ma w ślicznych koszykach i piękne zdjęcie w książce Nigelli, ale przepis jest całkiem zmieniony. Bo tak!

500g żółtej cukini (dwie średnio duże)
1 cebula
1/2 czerwonej papryki
1 litr bulionu jarzynowego
skórka i sok z jednej cytryny
3 łyżeczki oliwy z oliwek
kawałek świeżego imbiru (2x3cm)
1 łyżka curry (jak ktoś woli, może być kurkuma)
1 niecała łyżka ostrej papryki w proszku
szczypta soli
świeżo mielony czarny pieprz

Cebulę posiekać w drobną kostkę,
Cukinie umyć, pokroić na ok centymetrowe plastry, a później w kosteczke,
W garnku rozgrzać oliwę, wrzucić cebulę, cukinię, startą skórkę z cytryny i utarty imbir.Podsmażac to wszystko chwilę, aż lekko zmięknie, ale jeszcze będzie chrupiące.
Wsypać curry, papryke w proszku i dolać sok z cytryny.
Zalać bulionem i gotować około 10 minut.
4 minuty przed końcem gotowania dorzucić pokrojoną w kostkę świeżą paprykę, doprawić solą i pieprzem wg uznania, ewentualnie dodać więcej curry i papryki.
Przed podaniem radze lekko ostudzić.

Nigella miała sto procent racji twierdząc, że żółte potrawy poprawiają nastrój

A tu jeszcze chore nóżki mojego królewicza:(

A tak już całkiem z innej beczki. Jak wiecie ludzi nie lubie i im nie mam ochoty pomagać (poza dziadziusiami rzecz jasna). Mimo to proszę was bardzo o wstąpienie na bloga Zbyszka i o pomoc dla Pauliny, która powinna być przykładem dla nas - miągw. Ma sto razy więcej energii i radości niż my wszystkie razem wzięte. Kopsnijcie po złotówce, co? zamiast na nowy nabłyszczacz do włosów;)
http://holdys.blogspot.com/

Jagodzianki

2009-07-20T11:38:00.000+02:00

Z bloga white plate. Wybrałam przepis na jagodzianki z kruszonką z trzech dostępnych na tym blogu. Padło na ten bo miał najmniej masła. Ciasto wychodzi bardzo puszyste i mięciutkie, a masło rozpuszczone w mleku z wanilią pachnie zabójczo. Mimo, że nie przepadam za masłem i jego zapachem. Aha...ja zrobiłam bez kruszonki.

250ml mleka
1/2 łyżeczki ekstraktu waniliowego
1 jajko
450g mąki (może być potrzebne troszke więcej)
1/2 łyżeczki soli
40g drobnego cukru
40g masła
20g świeżych drożdży

250g jagód
3 łyżki cukru
cukier waniliowy
1 łyżka tartej bułki

Dodatkowo 2 łyżki mleka i łyżka cukru do posypania

W garnuszku połączyć masło, mleko i wanilie, gotować aż masło się rozpuści i ostudzić.
Drożdże rozetrzeć z łyżeczką cukru i łyżką mleka.
Wymieszać w misce mąkę, sól i cukier, dodać masło z mlekiem, drożdże i jajko.
Zagnieść gładkie ciasto i przykryte ściereczką odstawić na godzinę.
W tym czasie wymieszać jagody z cukrem, cukrem waniliowym i bułką tartą.
Wyrośnięte ciasto podzielić na 10 kulek, z każdej uformować placuszek, nałożyć nadzienie, skleić dokladnie i obtoczyć w dłoniach formując kulę.
Posmarować gotowe jagodzianki mlekiem i posypać odrobiną cukru waniliowego lub zwykłego
Piec 20 minut w piekarniku nagrzanym na 180 stopni (przy termoobiegu)

Jagodzianki wychodzą nie bardzo słodkie, ale jak dla mnie jest to zaleta, Jeśli ktoś woli do nadzienia może nasypać więcej cukru.

roladki z bakłażanów, lepsze niż w zbliżeniach!

2009-07-15T14:06:00.000+02:00

Bakłażany są pyszne, ale troche niewdzięczne. Albo po prostu nie mogę się z nimi porozumieć. Zawsze wychodzą sa tłuste/za suche/za spalone/za surowe/za gumowe/za jakiekolwiek. Uwielbiam grillowane bakłażany, ale w mieście, bo moje, mimo szczerych chęci są zawsze do kitu. Dzisiaj z okazji samotnego obiadu porwałam się na bakłażana, bo gdyby nie wyszedł, wiedziałabym o tym tylko ja. Ale wyszedł! u Nigelli (znów) znalazłam pyszny przepis na roladki z fetą, chilli i miętą. Ja zrobiłam wersje nieco łagodniejszą z pomidorem i tymiankiem. Nie dlatego, że mnam coś przeciwko chilli i mięcie, ale niestety - tymianek rośnie u mnie na oknie a mięta nie. Bakłażany zgrillowałam w piekarniku dzięki czemu nie były tak tłuste jak z patelni. Naprawde polecam na letni obiad lub przekąske.

2 bakłażany pokrojone wzdłuż na ok 10 cieniutkich plastrów
oliwa z oliwek
3 ząbki czosnku

300g fety
2 pomidory
garść ŚWIEŻEGO! tymianku
sok z jednej cytryny
szczypta świeżo mielonego czarnego pieprzu
garść kiełków rzodkiewki do posypania

Bakłażany posolić i odłożyć na 15 minut aż puszczą sok, dzięki czemu nie będą gorzkie.
Opłukać dokładnie i osuszyć.
Do oliwy wcisnąć czosnek i smarować bakłażany z obu stron.
Włożyc do piekarnika na grilla na 220 stopni i piec 5 minut z jednej strony i 2 minuty z drugiej.
Do miski wkruszyć fete, wlać sok z cytryny i wrzucić tymianek.
Pomidory sparzyć, obrać ze skóry i usunąć nasiona, miąższ pokroić drobno i dodać do fety. Delikatnie zamieszać.
Bakłażany wyciągnąć i troche przestudzić. Kiedy będą letnie na jednym końcu ułożyć łyżke farszu i delikatnie zrolować.
Ułożyć na talerzu i posypać kiełkami

Makaron soba

2009-07-14T20:08:00.001+02:00

Przepis pochodzi z książki Nigelli Lawson "Lato w kuchni" i jest idealnym obiadem na taki dzień jak dziś, kiedy temperatura przekraczała 30 stopni i próżno było szukać miejsca w którym dałoby się oddychać. Zimny i orzeźwiający, zjadłam więcej niż się spodziewałam bo jak wiadomo w upale nie je się zbyt przyjemnie. Od siebie dodałam cieniutko pokrojonego ogórka oraz zwiększyłam ilość sosu sojowego. Według oryginalnego przepisu w smaku sosu dominował miód, któwy nie jest moim ulubionym składnikiem. Proporcje podaje zmienione, ale wystarczy odjąć łyżeczke sosu sojowego i będzie jak w oryginale

250g makaronu gryczanego soba
75g ziaren sezamowych
1 średni ogórek
3 dymki
2 łyżeczki octu ryżowego
6 łyżeczek sosu sojowego (dałam trzy łyżeczki japońskiego i trzy chińskiego)
2 łyżeczki oleju sezamowego
2 łyżeczki miodu
szczypta soli

Makaron wrzucić do lekko osolonego wrzątku i gotować 5 minut. Odcedzić i przelewać zimną wodą, aż makaron zupełnie wystygnie.
Sezam podprażyć na suchej patelni, aż lekko się zrumieni
W miseczce wymieszać ocet, sos sojowy, olej i miód.
Dymkę drobno posiekać, ogórka obrać i skórkę posiekać w bardzo cienkie długie paseczki.
Makaron wymieszać dokładnie z sosem i jarzynami, dodać sezam i jeszcze raz wymieszać.
Odstawić do lodówki na ok 30 minut, żeby się "przegryzło"
Jeść oczywiście pałeczkami, bezczelnie i niekulturalnie wsysając makaron;)

A tu znowu Melonek. To wkońcu najwdzięczniejszy obiekt do fotografowania w tym domu

Chleb oliwkowy

2009-07-13T13:48:00.001+02:00

Przepis na ten cudny chleb znalazłam na blogu for the body and soul, ale w oryginale jest to przepis Carol Field. W znalezionym przepisie nie zmieniłam nic bo jest doskonały.
Pierwszy raz upiekłam go do szkoły na "dzień włoski", odkroiłam trzy kromki, rozdałam grupie, a jak sie obróciłam, żeby dokroic więcej, już go nie było. Na szczęście jeden bochenek zostawiłam sobie w domu. Od tej pory piekłam go już kilka razy i jest to zdecydowanie najlepszy chleb jaki jadłam. Niestety następnego dnia jest już suchy, ale raczej nie zdarza się, żeby dotrwał do następnego dnia.

3/4 szklanki ciepłej wody
3 i 1/2 łyżeczki drożdzy instant ( nie lubie ich bo zdecydowanie lepiej dogaduje się z żywymi drożdzami, ale ich smak mógłby gryźć się z mocnym smakiem oliwek)
1/4 szklanki oliwy z oliwek
225g wydrylowanych oliwek (koniecznie kalamata!)
łyżka posiekanego rozmarynu
3 i 3/4 szklanki mąki
1 i 1/2 łyżeczki soli
łyżka mąki kukurydzianej

Wodę wymieszaać z drożdżami i odstawić na 10 minut w ciepłe miejsce.
Po tym czasie do miski z drożdzżami wlać oliwę i wymieszać. Dodać oliwki, mąkę, sól. Wymieszać dokładnie i wyrabiać ciasto 3 minuty. Przełożyć na lekko omączoną stolnicę, posypać rozmarynem i zagniatać, aż połączy się z ciastem.
Przełożyć do posmarowanej oliwą miski i odstawić, aż podwoi objętość (ok 1,5 godziny)
Wyrośnięte ciasto podzielić na dwie równe części, każdą złożyć na trzy i rolować na stolnicy, dociskając kciukami tak by powstał kształt cygara.
Ułożyć oba bochenki na papierze do pieczenia wysypanym mąką kukurydzianą, naciąć, ozdobić i oliwkami i odłożyć na godzinę przykryte ściereczką.
Piekarnik rozgrzać do 200 stopni i piec chleb ok 40 minut

Uwierzcie mi, takiego zapachu w kuchni nie ma przy niczym innym:)
Najlepiej wg mnie smakuje podany z ricottą, lub sam

A na deser jeszcze mój śpiący jelonek

tarta pomidorowo oliwkowa

2009-07-13T13:23:00.000+02:00

Ostatnio aż trzy razy gościła na naszym stole, a to przez to, że jest pyszna i szybka. W dodatku w mojej kochanej almie na półce z oliwkami wyszperałam najprawdziwsze kalamata, prosto z Grecji w puszcze takiej jak pamiętam z dzieciństwa. Jak jeszcze na Basztowej w ciemnej spiżarni przy kuchni, na półkach pomiędzy innymi pysznościami, piętrzyły się te biało zielone prostokątne puszki, przywożone przez mamę przy każdej okazji. Były otwierane bardzo rzadko. Początkowo z zasady nienawidziłam oliwek, bo nienawidziła ich moja starsza siostra, ale kiedy w końcu ich spróbowałam, to nie odczepiłam sie aż do dziś. Nie twierdze wcale, że zwykłe oliwki ze sklepu na dole są złe, ale gdzie im do mięsistych, kwaśnych kalamata z tym świeżym posmakiem?
Przepis pochodzi z mojej ukochanej wielkiej księgi kucharskiej i zmieniłam w nim tylko przepis na ciasto.

150g mąki
85g margaryny
2 łyżki wody
szczypta soli
pieprz

2 łyżki oliwy z oliwek
1-2 łyżki musztardy francuskiej
15 g masła
6 pomidorów obranych i posiekanych
2 posiekane cebule
1 łyżeczka cukru
2 łyżki posiekanej bazylii
1 łyżka posiekanego rozmarynu
1 kubek oliwek w plasterkach
1 kubek utartego sera żółtego (w przepisie gruyere, ja używam takiego jaki mam pod ręką)

Zimną posiekaną margarynę wrzucić do mąki, dodać przyprawy i rozetrzec wszystko palcami tak by powstały "okruszki" dolać wodę i szybko zagnieść ciasto. Na pół godziny włożyć do lodówki.
Pomidory i cebulę podsmażyć na maśle, odlać nadmiar płynu. Oliwki wymieszać z bazylią rozmarynem i cukrem (jeśli używasz zwykłych czarnych oliwek zmniejsz ilość cukru). Oliwę wymieszać z musztardą.
Rozwałkować ciasto i wyłożyć nim lekko naoliwioną formę. Włożyc do nagrzanego na 210 stopni piekarnika i piez ok 15 minut. Po wyciągnieciu, posmarować ciasto musztardą, nałożyć pomidory z cebulą, posypać oliwkami i serem.
Piec ok 20 minut

Paprykowy cud nad Wisłą

2009-07-05T18:39:00.000+02:00

Paprykę lubiłam zawsze, ale nigdy nie zwracałam na nią szczególnej uwagi. Pierwszy raz naprawdę się w niej zakochałam kiedy Justyna opiekła ją na palniku i zrobiła pyszną zupę. Od tej pory opiekam paprykę regularnie, ale nie na palniku lecz w piekarniku odkąd raz przypalana palnikiem piszczała tak przeraźliwie, że uznałam, że napewno ma duszę. I ma.
Pomysł z bloga mybestfood, na zimny sos do makaronu bardzo mi pasuje, a jeszcze bardziej pomysł na posiadanie zawsze w domu słoika z domową opiekaną papryka w oliwie i czosnku.
Sprawa jest banalna. Wystarczy przepołowione papryki spłaszczyć, włożyć do piekarnika na grilla i czekać aż skórka zrobi się czarna. Przełożyć do woreczka, a gdy wystygnie ściągnąć skórę. Przełożyć do słoika, zalać oliwą, wrzucić czosnek i po wszystkim.
Nie wiem ile może w tym słoiku leżeć bo u mnie znika już następnego dnia.
Można z niej zrobić masę rzeczy. Zmiksować z dowolną ilością fety i polać makaron lub stosować jako dip, zmiksować z bulionem i mieć pyszną zupę paprykową, wymieszać z innymi jarzynami jako sałatkę. Co komu przyjdzie do głowy.
Ja dziś wypróbowałam lekko rozbudowaną wersje sosu i po zmiksowaniu z fetą dodałam grillowane cukinie, czosnek i cebulę.

200g makaronu np. penne
4 czerwone papryki ze słoika
60g fety (może być więcej lub mniej wg uznania)
4 ząbki czosnku
1 cukinia
1 cebula
zioła prowansalskie
kilka rozdrobnionych orzechów włoskich
parmezan do posypania

Pokrojoną cukinie, cebulę i czosnek wrzucić do zamykanego pojemnika, polać łyżką oliwy, posypać przyprawami, zamknąc pojemnik i zamieszać. Wysypać jarzyny na blachę i grillować jakiś czas, ale tak by nie zrobiły się zbyt miękkie. Makaron ugotować al dente, papryke zmiksować z fetą i dodać cukinię itd. Polać makaron, posypać orzechami i parmezanem. Wszystko robi się w ok 15 min.

A tu zdjęcia bawiącego sie w wodzie Melonka co jest o tyle niesamowite, że Melon nienawidzi wody i nigdy się do niej nie zbliża, a nawet potrafi się na mnie śmiertelnie obrazić za wrzucenie do wody.
Do czego to kobiety mogą doprowadzić mężczyzne...szczególnie 4 miesięczne kobiety 13 letniego mężczyzne:D

Saj gon ki!

2009-07-03T13:57:00.001+02:00

A raczej pseudo sajgonki bo po pierwsze nie smażone, po drugie faszerowane tym co akurat jest pod ręką. Przepis na "naleśniki ze świeżymi jarzynami" znalazłam w mojej ukochanej książce i chociaż robiłam je wiele razy to tylko za pierwszym zgodnie z przepisem. Uwielbiam w nich właśnie możliwość zużycia wszystkiego co zalega w lodówce, szybkość i łatwość przygotowania. Ciasto ryżowe jest super wdzięcznym materiałem, smak ma neutralny, nie trzeba go smażyć godzinami po jednym na patelni no i nie da sie w żaden sposób zepsuć takich sajgonek. Nawet gdyby ktoś bardzo chciał. Proporcji dokładnych nie podam bo nie pamiętam ile z tego wyszło sajgonek.

papier ryżowy - ok 20 placków
makaron vermicelli - 1/4 opakowania mniej więcej
kukurydza - pół puszki
groszek cukrowy - kilka strączków
Kotlety sojowe z chilli (te w proszku) - jedno opakowanie
cebula - 1 duża
kapusta pekińska - 4 liście
marchewka - 2 sztuki
sezam - 3 łyżki
sos sojowy (ja tam wole japoński, ale co kto lubi)
ostra papryka
imbir

Kotlety sojowe przygotować wg przepisu na opakowaniu i nie formując ich w kotlety wrzucić na patelnie. Mieszając podsmażać kilka minut aż się zrumienią. Cebule i kapustę pekińską posiekać i zeszklić na patelni, dodac utartą marchewkę, groszek cukrowy, kukurydzę i przyprawy, podsmażać jakiś czas, ale tak by jarzyny były chrupiące. Makaron zalać wrzątkiem, po trzech minutach odcedzić, pokroić i wrzucić do jarzyn. Dodać "mięso mielone" sezam i sos sojowy, wszystko dokładnie przyprawić, ewentualnie posolić do smaku (dla mnie sos sojowy jest wystarczająco słony)
Papier ryżowy namaczać w ciepłej wodzie pojedynczo. Po ok minucie jak zrobi się miękki, rozłożyć na desce, ok 2 cm od brzegu położyc 2 łyżki farszu i zawinąć (najpierw przykryć tym 2cm fragmentem farsz, na to zagiąć boki i zrolować)
Jarzyny można dodać oczywiście takie i tyle jak się ma ochotę, kotlet może być ale nie musi, można jeśc surowe i ja takie lubie najbardziej, ale można i smażyć w głębokim tłuszczu i odsączyć na papierze, można podawać z sosem sojowym czy innym lub same. Tak czy owak są pyszne i szybkie więc zawsze warto mieć w domu papier ryżowy:)

Zwierzenia kulinarnej snobki

2009-06-07T19:59:00.000+02:00

Tak! lubię wszystko co drogie. Przede wszystkim w kuchni. W myśl zasady mamusi - na jedzeniu się nie oszczędza, nie potrafie kupować taniego jedzenia, a im droższe tym bardziej mi smakuje. I nawet jeśli, jak powszechnie wiadomo, TE szparagi nie są warte swojej ceny, to ja je po prostu ubóstwiam i będę je kupowała póki mnie na to stać. A jak nie będzie mnie stać to będe oszczędzała na pieluchach dla dzieci jeśli kiedyś takie będe miała, ale pasty truflowej, najmłodszych i najmniejszych szparag oraz octu balsamicznego z półki do której nie sięgam nawet na najwyższych i najdroższych szpilkach sobie nie odmówie. Kolejnych szpilek też nie, ale to już inna bajka. Bo dziś właśnie o occie. Nienawidze octu i wszystkiego co nim pachnie. Odrzuca mnie od majonezu i przez wiele lat nie jadłam chleba trzy ziarna bo miał jakiś octowy aromat. Balsamiczny mnie lekko pociągał zawsze, ale bardziej ze snobizmu niż z powodu smaku. Ale ale. Ostatnio naczytałam się na którymś z zacnych blogów moich ukochanych pań o occie starym jak świat, słodkim jak truskawki i gęstym jak...no gęstym. I oczywiście bardzo super drogim. No i naszła mnie ochota na pokochanie octu. Szukałam, szukałam, patrzyłam, który najgęstszy, ale żeby było mnie stać jeszcze na remont. No i dziś, finaly, wywaliłam z koszyka nowe simsy i delikatnie zapakowałam do niego aceto. Może nie jest najświetniejszy i najpyszniejszy. Ale na początek tego romansu, żeby dowiedzieć się czy warto, idealny.
Nigdy, naprawde NIGDY nie spodziewałam sie, że fanatycy tego płynu mogą mieć racje, ale dziś zmieniłam zdanie. Jest cudowny, słodki, lepki, pachnie tak, ze uginają mi się kolanka. jest przepyszny i nie żałuje ani troszke porzucenia w sklepie moich małych komputerowych kolegów. Teraz jestem już pewna, ze się zakochałam, a co za tym idzie, mogę bez wyrzutów sumienia kupować coraz droższe i droższe octy balsamiczne

A dziś na obiad młode ziemniaczki, grilowane jarzyny, jogurtowy sos czosnkowy i oczywiście po kropelce nowego balsamu dla duszy mej. Więc chyba nie muszę opisywać jak zgrilować paprykę i cukinię;)

Sarenka w salonie

2009-05-24T13:12:00.001+02:00

Dzisiaj całkiem nie kuchennie. Dzisiaj salonowo

Moi najukochańsi chlopcy, pijani troszeńke

Na zdjęciach Toudik, Front i Piotrus.Łukaszek po drugiej stronie obiektywu. Wole was od wszystkich innych:)

Troche mnie i tarta serowo szparagowa

2009-05-20T15:41:00.000+02:00

irysy, piwonie i lwie paszcze, pierwsze udane kruche ciasto, muzyka i białe wino, słońce, moja ukochana waga kuchenna. Ciepło mi i dobrze i tak już 37 miesięcy, ale na to wam przepisu nie podam

maleństwa balkonowe. Dwa z czterech

bazgroły ścienne

Rowerowe wycieczki górskie

Nasza magiczna kuchnia

I wreszcie cos związanego z tematem bloga czyli tarta

150g mąki + łyżka mąki kukurydzianej
85g masła
sól, pieprz, pieprz cayenne
2-3 łyżki zimnej wody

200g sera mascarpone
100g sera niebieskiego pleśniowego
200g śmietany 22%
3 jajka (następnym razem z nich zrezygnuje, ale z nimi tez nie jest złe)
łyżka masła
garść posiekanego szczypiorku
10 młodych szparag
sól, biały pieprz, pieprz cayenne

Mąke i przyprawy rozetrzeć palcami z masłem, dolać wody i zagnieść na gładkie ciasto, włożyć do lodówki na godzine.

Sery zmiksowac z masłem, szczypiorkiem, przyprawami. Dodać jajka i śmietanę.
Do piekarnika nagrzanego na 180 stopni włożyć formę wyłożoną ciastem (ciasto trzeba podziurkować) i piec 20 minut. Ułożyć szparagi, zalać masą i piec jeszcze 25 minut.
Tłusta, kaloryczna, niezdrowa i pyszna

Lody przetruskawkowe

2009-05-18T19:40:00.001+02:00

A to dzisiejszy deser, najprostrzy, najzdrowszy, najpyszniejszy i niestety nie mój tylko odgapiony z bloga http://mybestfoodblogspot.com , no ale musiałam wrzucić bo tego po prostu trzeba spróbowac! Jako najlepszą rekomendacje podam fakt, że już nie został ani jeden. Ja robiłam z większej ilości truskawek

500 g truskawek
Sok z jednej cytryny
2 łyżki cukru
2 łyżki wody

Z wody i cukru gotujemy gęsty syrop cukrowy, umyte i obrane truskawki wrzucamy do blendera, zalewamy syropem i sokiem z cytryny, blenderujemy na gładką masę, przelewamy do foremek (ja wykorzystałam kieliszki bo tu foremek nie uraczysz, i drewniane patyczki do lodów, ale może to być szklanka, foremka na muffiny, albo foremka na keks, no cokolwiek)
Wypełnione foremki wkładamy do zamrażarki, po godzinie mieszamy i wbijamy patyczki, mrozimy jeszcze dwie godziny.
Kto się we mnie nie zakocha po takim obiedzie ten Pała!

Makaron bicolore

2009-05-18T19:14:00.000+02:00

Dzisiejszy obiad, gotowany w słońcu, przy dźwiękach telepopmusik, z sercem lekkim jak powietrze (prawie nie pamiętałam że sesja tuż tuż). Z takiego nastroju mógł wyjść tylko przepyszny wiosenny obiad, może nawet troszke letni.
Pierwsze danie to pyszny delikatny makaron, proporcji nie pamiętam bo byłam zbyt rozmarzona żeby zwracać na to uwagę.

Makaron czerwony - ja używam firmy dalla costa z czosnkiem i peperoncino, Paczka kosztuje ok 12 zł, ale jest grzechu wart przez bardzo intensywny smak
Śmietanka rama creme fine
1/3 paczki mrożonego zielonego groszku
15 malutkich pokrojonych zielonych szparag (no nie, nie moge sie od nich odczepić)
10 malutkich pokrojonych cukini
nieduży kawałek niebieskiego sera pleśniowego
garść tartego parmezanu
sól, pieprz biały i czarny, zioła prowansalskie
Makaron włożyć do wrzątku i gotować a w między czasie przygotować sos.
Groszek wrzucić na patelnie i podlać szklanką ciepłej osolonej wody, gotować kilka minut aż sie rozmrozi. Zalać śmietanką i wrzucić resztę składników.
Mieszając cały czas czekać aż ser się rozpuści. Dodać przyprawy, mieszać i dusić do momentu kiedy jarzyny będą gotowe (ale chrupiące!) a sos gęsty.
Odcedzony makaron wymieszać z sosem i jeść masując się po brzuchu z zachwytu.
Pomysł mój!

Chutney

2009-05-13T19:38:00.001+02:00

Najprzyjemniej na całym świecie jest wtedy gdy sie czegoś spróbuje, przypadkiem znajdzie jakiś przepis w gazecie, trzy razy się go zapomni, wykombinuje się coś "a'la" na podstawie własnych pomysłów i domysłów i wyjdzie z tego cos dużo lepszego niż to co miało imitować. Tak było z chutneyem właśnie i wrzucam przepis jedyny i słuszny, którego się będe trzymać kurczowo i nic w nim nie zmienie. Wrzucam, (choć mogłabym go zostawić dla siebie jako tajemnice cioci Sarenki) ku uciesze całego świata poszukującego sposobu na zrobienie chutneya. I choć wiem, ze nikt nie spróbuje i mi nie przyklaśnie, wrzucam z czystego samochwalswta, żebym wam pokazać jaka ze mnie super kura domowa. Wychodzą z tego mniej więcej dwa słoiki o nie wiem jakiej pojemności, pasuje idealnie jako relisz do wszelkich serów, chlebów, jarzyn, coponiektórych zup i co komu wpadnie do głowy. Ja jadłam jako dodatek do cieplej kanapki z serem camembert i grillowanymi, młodziutkimi, zielonymi szparagami.

4 pomidory
2 jabłka
3 gruszki
150 g suszonych moreli
1 duża czerwona cebula
szklanka octu z białego wina
2/3 szklanki cukru pudru
szczypta soli, pieprz, opcjonalnie nasiona kolendry - ja dodałam, ale ze względu na ich intensywny smak, jeśli ktoś nie przepada to radze nie dodawać.

Pomidory sparzyć i obrać ze skóry, jabłka również obrać. Wszystkie składniki posiekać w kostke, wrzucić do garnka z grubym dnem wszystko poza gruszkami, dodać ocet i cukier. Gotować na wolnym ogniu przez godzine, dość często mieszając bo lubi się przypalać. Po godzinie wrzucić gruszki i gotować jeszcze pół godziny. Dosypać przyprawy, wystudzić i przełożyć do słoików. Szczerze mówiąc nie wiem ile może to stać w lodówce. U mnie już stoi 5 dni i cały czas jest dobry.

bardzo zielona sałatka bardzo wiosenna

2009-05-11T15:33:00.001+02:00

Sałatka powstała przed chwilą i w najlepszy sposób, czyli z tego co było w lodówce i trzeba było zużyc.

Różne rodzaje sałat - ja dałam lodową i strzępiastą, ok 8 liści każdej, ale można użyc każdej, która sie napatoczy
puszka zielonego groszku
2 cukinie
3 garście kiełków lucerny
3 garście pestek słonecznika
200g sera feta pokrojonego w kostke
3 łyżki posiekanego szczypiorku
garść prażonej cebulki
sok z jednej cytryny
4 łyżki oliwy z oliwek
sól, pieprz, zioła prowansalskie

Cukinie myjemy, ucieramy na dużych oczkach, odsączamy z wody i podsmażamy przez 3 minuty na łyżce oliwy.
Sałate szarpiemy na kawałki, wrzucamy do miski.
Dodajemy podsmażoną cukinie, groszek, słonecznik, fete, kiełki, prażoną cebulkę i szczypiorek
Wlewamy resztę oliwy i sok z cytryny, przyprawy i mieszamy wszystko razem.
Odstawiamy do lodówki na godzine.
Przygotowanie sałatki trwa ok 10 minut

Ale pasztet!

2009-04-06T10:19:00.001+02:00

"pasztet" jarzynowy, który robiła mi dawniej mama. W troche zmienionej formie przygotowałam wczoraj na obiad dla dziadków i wyszedł naprawde pyszny. Jest łatwy do zrobienia, a składniki można dostać w każdym sklepie.

Kruche ciasto
250g mąki (2 szklanki)
150g masła
1/4 szklanki bardzo zimnej wody

Farsz
1 duży seler
2 marchewki
2 ziemniaki
2 czerwone papryki
2 posiekane cebule
pół puszki kukurydzy
pół puszki groszku
Brokuły (ok 8 różyczek)
Łyżka oliwy
2 łyżeczki ostrej papryki
2 łyżeczki ziół prowansalskich
łyżka sezamu
sól i pieprz
Obrane i pokrojone seler marchewki i ziemniaki wrzucamy do zimnej osolonej wody i gotujemy.Papryki przekrajamy na pół, wyciągamy nasiona i myjemy, spłaszczamy ręką na desce i wkładamy do piekarnika, skórką do góry na 200 stopni na ok 20 min lub opalamy na palniku, aż skórka zrobi się czarna i pomarszczona.
Mąke przesiewamy do misy i dodajemy posiekane masło. Ucieramy palcamy tak by nie było grudek masła a ciasto przypominało okruszki. Dolewamy wode i szybko zagniatamy na gładkie ciasto. Przy kruchym cieście ważne jest żeby zrobić to bardzo szybko.
Dzielimy ciasto na połowe. Jedną częsc wałkujemy i wykładamy nią forme (ja robiłam w formie do tarty o srednicy ok. 20 cm) ale tortownica również sie nadaje.
Drugą częsć rownież wałkujemy, dzielimy na paski szerokości 1cm. Na pergaminie robimy z pasków przeplatanke i obie połowy ciasta wkładamy do lodówki.
Cebulę szklimy na łyżce oliwy. Może być zrumieniona lub tylko zeszklona.
Papryke wyciągamy z piekarnika i przykrywamy czystą ściereczką na 10 minut. Później skórka łatwo odchodzi.
Po ok 20 minutach wyjmujemy forme z ciastem z lodówki, wykładamy papierem do pieczenia, zasypujemy suchymi ziarnami fasoli lub ryżu i wkładamy do nagrzanego(!) do 180 stopni piekarnika na jakieś 15 minut.
Jarzyny jeśli są już miękkie zdejmujemy z ognia, odcedzamy. Dodajemy cebulkę, obraną paprykę, przyprawy i miksujemy na wmiare gładko. Dosypujemy groszek, kukurydzę i sezam, mieszamy.
Z piekarnika wyciągamy ciasto, nakładamy połowe masy, układamy różyczki brokuł i dodajemy reszte masy, tak żeby równomiernie wypełnić całe ciasto. Z lodówki wyjmujemy plecionke i przekładamy ją z pergaminu na placek, doklejamy paski do brzegów ciasta. Można posmarować paski roztrzepanym żółtkiem.
Ciasto wraca do piekarnika i pieczemy, aż zrobi się złotawe (ok 30-40 minut)

Naprawde i z czystym sumieniem polecam:)

P.S. zdjęcie dodam popoludniu

Babeczki z zapiekaną ricotta? a tak!

2009-03-14T23:47:00.000+01:00

przypadkowe, same wyszły, nie przemyślane, zdecydowanie do ulepszenia. Ja zrobiłam z liśćmi świeżego szpinaku, wyszło dobre, ale teraz już wiem, że lepszy byłby szpinak mrożony lub nawet świeży, ale posiekany i zmieszany z ricotta. Świeże listki sa za suche i sie lekko przypalają.

Ciasto francuskie
18 pomidorków cherry
250 g ricotty
ok 20 listków świeżego szpinaku lub szpinak mrożony (pół "plastra")
świeże zioła

Pomidorki przekrajamy na pół, układamy na naoliwionej blasze, zasypujemy przyprawami (zioła prowansalskie itp) i grillujemy jakieś 20 minut.
W tym czasie wycinamy z ciasta kółeczka, takie żeby wyłożyć nimi forme na muffinki.
Wyciągamy pomidorki a do piekarnika wędruje forma i przez 10 minut pieczemy ciasto (obciążone czymś np ziarnami fasoli). Po tym czasie napełniamy foremki szpinakiem wymieszanym z połową ricotty, kładziemy trzy połówki pomidorka i na to kopiatą łyżeczke pozostałej ricotty wymieszanej ze świeżymi, posiekanymi ziołami.
Do piekarnika, 200stopni, aż ciasto będzie złotawe a ricotta pięknie przypieczona

Zupka z kukurydzy!

2009-03-14T10:21:00.000+01:00

Jako, ze uwielbiam kukurydze i mogłabym żywić się tylko nią, to gdy znalazłam na blogu http://forthebodyandsoulpl.blogspot.com, musiałam ją natychmiast wypróbować. Szczególnie,że wszystkie składniki miałam w domu a to zawsze jest argument za;)
No to podaje przepis, lekko zmieniony ponieważ por w formie nie zblenderowanej jest dla mnie niejadalny.

1/2 litra bulionu
400g kukurydzy
2 średnie cebule, posiekane
2 małe marchewki w plasterkach
pół pora w plasterkach
125ml śmietanki 30%
łyżka oliwy
ostra papryka, biały pieprz, sól

Gotujemy marchewkę w osolonej wodzie, odcedzamy i odstawiamy na bok.
Do garnuszka z grubym dnem wlewamy oliwę, a na nią wrzucamy cebulkę i szklimy szklimy.
Dodajemy kukurydzę, pora i gotujemy ok 15/20 minut, az kukurydza i por zmiękną. Wtedy w zupie ląduje marchewka. Zdejmujemy zupkę z palnika i blenderujemy (nie da sie całkiem na gładką masę, więc w miare możliwości). Teraz z powrotem podgrzewamy, dolewamy śmietankę i wsypujemy ostrą paprykę i biały pieprz. Ponieważ zupa jest dość słodka, przypraw nie oszczędzamy. Kolor wychodzi przecudny, ale gałązka tymianku ożywi i pysznie smakuje

W tle bułeczki ziemniaczane z oliwkami:)

Smacznego

Zielone risotto

2009-03-12T13:01:00.000+01:00

Wiosenne risotto mojego pomysłu, ale na podstawie klasycznego włoskiego przepisu. No to jedziemy.

Składniki:
ok. 400g ryżu arborio (ryż risotto uncle bensa też sie spisuje, chociaz to pewnie profanacja)
wiązka zielonych szparag
2 małe cebule
2 łyżki masła
łyżka oliwy z oliwek (do smażenia, nie nadaje sie extra vergine)
szklanka wytrawnego białego wina
litr bulionu (może być z kostki)
pół szklanki startego parmezanu
kilka pręcików szafranu (wcale nie jest taki drogi)
oregano

Szparagom ucinamy zdrewniałą częsc nóżki, obieramy, myjemy i ucinamy glówki. Pozostałą część nóżki kroimy na kawalki ok 0,5 cm.
Gotujemy bulion z winem, kiedy zacznie bulgotać wiemy, że alkohol z wina wyparowal i możemy wrzucić posiekane nóżki szparag. Główki narazie czekają. Gotujemy na wolnym ogniu około 15-20 minut i miksujemy na gładką masę.
Posiekać cebulę w drobną kostkę. Na patelni stopić łyżkę masła i oliwę ( dzięki oliwie, masło nie przypali się). Zeszklić cebulę (nie rumienić!) i wrzucic na patelnie cały ryż,zamieszać i poczekać aż zrobi sie przezroczysty.
Teraz powoli nalewamy chochle zupy szparagowej i mieszając, trzymając na małym ogniu czekamy aż cały płyn sie wchłonie. Kiedy tak się stanie dolewamy następna chochle. W między czasie dodajemy szafran (utłuczony w możdzierzu lub namoczony w wodzie)
Kiedy ryż zmięknie (ale będzie jeszcze troche za twardy do jedzenia) wrzucamy główki szparag i nadal powtarzamy dolewanie bulionu, aż ryż będzie miękki, a płyn nie będzie się oddzielał od ryżu. Na koniec dodajemy 3/4 parmezanu, reszte masła i oregano. Mieszamy i na talerzu można posypać risotto resztką parmezanu.

Smacznego:)

P.S.
Jak ktoś wypróbuje to dawać znać czy smakowało;)

Witam!

2009-03-12T12:17:00.000+01:00

Witam na moim blogu!
Będe tu zamieszczać przepisy ze swojej kuchni, więc tylko te wypróbowane. Czasami są to moje przepisy, czasami modyfikacje ( a w moim mniemaniu ulepszenia, ew uproszczenia ) znalezionych przepisów.
Z góry mówie, ze nie znajdziecie tu nic co zawiera mięso, co wcale nie znaczy, ze nie zapraszam mięsożernych. Wręcz odwrotnie, mam nadzieję, że przekonam kilka osób, że jarzynkami można smacznie zastąpic w diecie schabowe i inne wynalazki - nie tylko kotletami sojowymi czy warzywami na patelnie;)
Nie jestem zbyt doświadczoną kucharką, więc zapewniam, że wszystkie przepisy będą bardzo proste do wykonania.
Pozdrawiam i zapraszam:)